Υπάρχουν πολιτικοί που, ακόμη και όταν η κάλπη τους στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα, επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Και υπάρχουν πολιτικοί που θεωρούν ότι η πολιτική μνήμη των πολιτών είναι τόσο βραχεία, ώστε μπορούν ανά πάσα στιγμή να επιστρέφουν στη σκηνή με τον ρόλο του σωτήρα. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου φαίνεται να επιλέγει τον δεύτερο δρόμο.
Ο πολιτικός από την Αργάκα εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που θεωρεί ότι η Κύπρος βρίσκεται σε αναζήτηση του προσώπου που θα την «σώσει» και ότι αυτό το πρόσωπο είναι ο ίδιος. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η χώρα δεν πάσχει από πολιτική αμνησία.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν υπήρξε ποτέ απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Για χρόνια βρισκόταν στον πυρήνα της πολιτικής εξουσίας, ως ηγετική φυσιογνωμία του Δημοκρατικού Συναγερμού και επί μακρόν πρόεδρός του. Το 2023, μάλιστα, διεκδίκησε ο ίδιος την προεδρία της Δημοκρατίας, παρουσιάζοντας την υποψηφιότητά του ως πρόταση για «ικανή ηγεσία», οικονομική σταθερότητα και επιστροφή στον διάλογο για το Κυπριακό.
Δεν είναι, λοιπόν, εύκολο σήμερα να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μόλις τώρα ανακάλυψε τα προβλήματα του τόπου.
Η πολιτική κριτική προς τον κ. Νεοφύτου δεν αφορά το δικαίωμά του να έχει φιλοδοξίες. Κάθε πολιτικός δικαιούται να διεκδικεί ρόλο και να επανέρχεται. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς κομίζει σήμερα που δεν το είχε την προηγούμενη φορά; Ποια νέα πρόταση καταθέτει; Ποιο διαφορετικό σχέδιο παρουσιάζει; Και, κυρίως, γιατί θα πρέπει οι πολίτες να θεωρήσουν ότι η πολιτική του συνταγή θα οδηγήσει σε διαφορετικό αποτέλεσμα; Το 2023 ο ίδιος κατέβηκε στην προεδρική κούρσα δηλώνοντας ότι κατέρχεται «για να τις κερδίσουμε» και ότι στόχος του ήταν η συνέχιση της σταθερότητας και της ασφάλειας. Η κάλπη, όμως, αποφάσισε διαφορετικά.
Ο Νεοφύτου δεν πέρασε στον δεύτερο γύρο και το αποτέλεσμα που κατέγραψε αποτελεί αναμφισβήτητο πολιτικό δεδομένο.
Κι όμως, αντί η αποτυχία εκείνης της προσπάθειας να οδηγήσει σε βαθύτερο πολιτικό αναστοχασμό, σήμερα παρακολουθούμε μια επιστροφή στη γνώριμη πολιτική ρητορική. Ο Νεοφύτου εμφανίζεται ως κριτής, σχολιαστής και εν δυνάμει εναλλακτική λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική αντίφαση.
Δεν μπορεί κάποιος να διεκδικεί επίμονα τον ρόλο του εθνικού σωτήρα και ταυτόχρονα να αποφεύγει τη δύσκολη συζήτηση για τον δικό του πολιτικό απολογισμό. Δεν μπορεί να ζητά ξανά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας χωρίς να εξηγεί πειστικά γιατί οι προηγούμενες πολιτικές επιλογές του πρέπει σήμερα να αξιολογηθούν διαφορετικά.
Και ασφαλώς δεν αρκούν οι πιασάρικες δηλώσεις. Ούτε οι μεγάλες λέξεις. Ούτε η πολιτική αυτοπεποίθηση που συχνά συνοδεύει τις δημόσιες παρεμβάσεις του.
Η πολιτική δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία ούτε διαγωνισμός πολιτικής επιβίωσης. Είναι λογοδοσία.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει κάθε δικαίωμα να φιλοδοξεί. Εκείνο που δεν μπορεί να απαιτεί είναι να διαγραφεί το πολιτικό παρελθόν του από τη συλλογική μνήμη. Και ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να θεωρεί αυτονόητο ότι η ίδια κοινωνία που το 2023 δεν του έδωσε την πρόκριση στον δεύτερο γύρο, θα ξεχάσει απλώς το αποτέλεσμα και θα του παραδώσει ξανά λευκή επιταγή.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου φιλοδοξεί να επιστρέψει. Είναι ότι η φιλοδοξία από μόνη της δεν συνιστά πολιτική πρόταση.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται Μεσσίες. Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να αποδείξουν, με έργα και συγκεκριμένο σχέδιο, γιατί αξίζουν ξανά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Και αυτό, για τον Αβέρωφ Νεοφύτου, είναι το πραγματικό στοίχημα.
Όχι να πείσει ότι θέλει την προεδρική καρέκλα.
Αυτό το γνωρίζουμε ήδη.
Το δύσκολο είναι να πείσει γιατί πρέπει να την ξαναδιεκδικήσει.
