Ανοίγει ελαφρώς η πόρτα για τα δύο κράτη;

Φαίνεται να επιχειρεί μια ομαλή προσγείωση έναντι της τουρκικής πλευράς η ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία θεωρεί ότι αυτή η υπόθεση δεν προχωρά με την πολιτική της σκληρότητας. Μήπως ήρθε σήμα από κάπου; Όμως, έχει ανοίξει ελαφρώς την πόρτα για δύο κράτη. Προσεχώς θα δούμε κάτι να συμβαίνει για πρώτη φορά. Ο Χριστοδουλίδης και ο Έρχιουρμαν θα είναι στο ίδιο τραπέζι σε μια διεθνή συνάντηση. Και μάλιστα στην Τουρκία. Στην Αττάλεια. Σε αυτή τη σύνοδο για το κλίμα είναι καλεσμένοι όλοι οι ηγέτες της ΕΕ. Στην αρχή, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είχε προσκαλέσει τον Χριστοδουλίδη, αλλά μεσολάβησαν οι αξιωματούχοι της ΕΕ και διόρθωσαν τα πράγματα. Μάθαμε ότι αργότερα ο Ερντογάν προσκάλεσε και τον Τουφάν Έρχιουρμαν και ότι ο Τουφάν απάντησε θετικά σε αυτή την πρόσκληση. Δεν ξέρω αν σε αυτή την περίπτωση ο Χριστοδουλίδης θα αλλάξει γνώμη και δεν θα πάει. Αλλά δεν το νομίζω. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις στον νότο.   

Στο μεταξύ, ήταν πολύ θετική η τελευταία κατ’ ιδίαν συνάντηση των δύο ηγετών. Το Σάββατο θα συναντηθούν σε φεστιβάλ στην Πύλα. Θα είναι μαζί ανάμεσα στον λαό. Είναι και αυτό κάτι που θα γίνει για πρώτη φορά στην πολιτική τους ζωή. Αλλά, δεν είναι κάτι που γίνεται πρώτη φορά στην ιστορία μας. Προηγουμένως είχαν πιει ζιβανία αναμειγνυόμενοι με τον λαό και ο Ακιντζί με τον Αναστασιάδη. Τώρα αποφάσισαν και ο Τουφάν με τον Χριστοδουλίδη να κάνουν μια τέτοια αρχή. Μήπως ήρθε σήμα από κάπου;    

Υπάρχει και άλλο. Οι δύο ηγέτες θα συμμετάσχουν μαζί στις Τεχνικές Επιτροπές για την Πολιτιστική Κληρονομιά, τη Νεολαία και την Κοινωνία των Πολιτών. Αυτές οι δραστηριότητες, οι οποίες θα γίνουν χωρίς να αγγιχθεί η ουσία του Κυπριακού και χωρίς να σπαζοκεφαλιάζουν περισσότερο σε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, πάλι θεωρούνται καλύτερες από την υφιστάμενη στασιμότητα και την απαισιοδοξία. Όμως, η ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει την σκληρή της στάση και να προβεί σε υποχωρήσεις από κάποιες αρχές, μήπως έτσι δεν έχει ανοίξει ελαφρώς την πόρτα για τα δύο κράτη; Αναφέρομαι στη Σύνοδο Κορυφής στην Αττάλεια. Αν ο Χριστοδουλίδης, ο οποίος θα λάβει μέρος σε αυτή τη σύνοδο ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, τον οποίο θεωρεί κατοχικό ηγέτη, αυτό θεωρείται μια πολύ σοβαρή αλλαγή πολιτικής. Στη χώρα του κατακτητή. Στο ίδιο τραπέζι με τον κατοχικό ηγέτη. Αν μπορεί να το αντέξει αυτό η ελληνοκυπριακή κοινότητα, εγώ δεν έχω τίποτε άλλο να πω. Άρα η Τουρκία μπορεί να οδηγήσει συρόμενη την άλλη πλευρά στο σημείο που θέλει η ίδια. Όμως, αν ανάμεσα σε αυτά που λογαριάζονται είναι και το να λεχθεί «ναι» στα δύο κράτη, να το πω από τώρα. Άλλωστε το έχω πει και στο παρελθόν. Η Τουρκία δεν θα πει τόσο εύκολα «ναι» και σε αυτό. Θα θέσει στο τραπέζι νέες υποχωρήσεις που θέλει να αποσπάσει. Και θα τινάξει στον αέρα και εκείνο το τραπέζι. Ο ουσιαστικός της στόχος προς το παρόν φαίνεται να είναι να κάνει την ελληνοκυπριακή πλευρά, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ, να αποδεχτεί την άρση της απομόνωσης της τουρκικής πλευράς. Θέλουν να το διευθετήσουν αυτό χωρίς να προσφέρουν απολύτως τίποτα στην άλλη πλευρά, χωρίς να προβούν σε καμία υποχώρηση. Ούτε το λιμάνι της Αμμοχώστου, ούτε το Ερτζιάν θα ανοίξουν έναντι του Βαρωσιού. Ουσιαστικά, ούτε την άρση της απομόνωσης επιθυμούν τόσο πολύ. Μήπως θέλουν ποτέ να ανοιχτούν διεθνώς οι Τουρκοκύπριοι εκτός του ελέγχου της Τουρκίας; Το βόρειο τμήμα του νησιού είναι στα χέρια της Τουρκίας. Ακόμα και αν θέλουν την άρση της απομόνωσης, το θέλουν για τον εαυτό τους. Τα πάντα πάλι είναι υπό τον δικό τους έλεγχο. Όσο παρατείνεται το Κυπριακό, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα αναγκάζεται να προβαίνει πάντα σε υποχωρήσεις στο τραπέζι. Αλλά όποια υποχώρηση και αν κάνει, πάλι δεν θα έχει αντίκρισμα. Η Τουρκία δεν θα κάνει βήμα, ενόσω νιώθει πίσω της τις ΗΠΑ. Κοιτάξτε τι λέει ακόμα ο Τραμπ: «Ο Ταγίπ Ερντογάν κάνει ό,τι του πω. Αν του πω μπες σε πόλεμο κατά της Υεμένης, θα μπει και σε αυτόν». Αν του πει «απόσυρε στρατεύματα από την Κύπρο, γύρισε στην ομοσπονδιακή λύση», δεν θα γυρίσει; Αν του πει «επέστρεψε το Βαρώσι», δεν θα το επιστρέψει;

Αν δεν έχει δημιουργηθεί διεθνές κλίμα για λύση στο νησί, δεν πρέπει να ασκείται και πολλή πίεση γι’ αυτό. Σε τι ωφελεί αυτό, εκτός από την παρεμπόδιση μιας δίκαιης λύσης και την παράδοση;