Το κουκλοθέατρο της υποκρισίας

Για πολλούς αιώνες, από τον Μεσαίωνα, οι Εβραίοι βρίσκονταν περιοδικά υπό διωγμό στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όσο πιο έντονη ήταν η πίστη στον χριστιανισμό σε μια περιοχή ή χώρα, τόσο πιο αμείλικτοι ήταν οι διωγμοί τους. Ηγεμόνες οργάνωναν εκστρατείες μαζικού σφαγιασμού τους.

Όταν γύρω στο 1500 οι Ισπανοί έδιωξαν κακήν κακώς όσους επέζησαν από το πογκρόμ, οι μόνοι που δεν λειτούργησαν με εμπάθεια ήταν οι Οθωμανοί: «Είσαστε μορφωμένοι, επιδέξιοι έμποροι, επιχειρηματίες, είσαστε καλοδεχούμενοι στην αυτοκρατορία μας». Κάπως έτσι, πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη έγιναν χώροι όπου οι Εβραίοι άκμασαν. Από τις οποίες πόλεις μετά εξαλείφθηκαν, όταν οι Ναζί πρόσφεραν στη γερμανική κοινωνία έναν ορατό εχθρό: «Για όλα μας τα κακά φταίνε οι Εβραίοι».

Το θέμα δεν είναι οι Εβραίοι. Το θέμα είναι ένα διαχρονικό δίδυμο στην πολιτική, που σπρώχνει τους ηγέτες να αποπροσανατολίζουν τους λαούς τους δείχνοντας με το δάχτυλο έναν εχθρό, και τους λαούς να ακολουθούν επειδή έχουν ανάγκη από ένα χειροπιαστό ψέμα.

Κάπως έτσι, το «κάτω οι Εβραίοι επειδή σταύρωσαν τον Χριστό» και το «ζήτω ο Νετανιάχου επειδή τον μισεί ο Ερντογάν» λειτουργούν και τα δύο με τον ίδιο  τρόπο, ως ένα δίδυμο σύνδεσης ηγεσίας και λαού μέσω μιας απάτης.

Επί σκηνής

Σήμερα, το εξουσιαστικό σύστημα των Ελληνοκυπρίων επέβαλε στους πολίτες μια σειρά από απάτες και οικειοθελείς αυταπάτες, προκειμένου να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του. Και, μάλιστα, οι αντιστάσεις είναι πολύ περιορισμένες και αδύναμες. Μερικά παραδείγματα:

1. Ο μύθος της κεντροδεξιάς συμμαχίας. Τα τελευταία δέκα χρόνια το πολιτικό σύστημα μπήκε στο δίλημμα είτε να απομονώσει τη φασίζουσα ακροδεξιά είτε να αδρανήσει μπροστά στην παρουσία της. Ένα σημαντικό μέρος του (κυρίως ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) επέλεξε το δεύτερο. Μάλιστα, μέρος του πολιτικού τους προσωπικού θεώρησε ότι η απάντηση σ’ αυτό είναι η δημιουργία του ιδεολογήματος της «κεντροδεξιάς συμμαχίας». Δηλαδή, ΔΗΚΟ-ΔΗΣΥ-ΕΛΑΜ να συνασπιστούν σε ένα μέτωπο.

Όμως, κάθε μέτωπο χρειάζεται και μια συνδετική ουσία για να το κρατά ενωμένο. Μοιραία, επομένως, κατέληξαν σε ένα ιδεολόγημα μέσα στο ιδεολόγημα: «Το κάνουμε για να εμποδίσουμε την Αριστερά να ανέλθει στην εξουσία». Πρόκειται για συνειδητή απάτη. Γιατί στην πραγματικότητα εξυπηρετεί το «να παραμείνω εγώ κοντά στην εξουσία». Π.χ. στελέχη του ΕΛΑΜ έχουν βρει στο πρόσωπο του Ν. Χριστοδουλίδη την ευκαιρία τους να είναι στην εξουσία μέσω μιας πιο κοσμικής εκδοχής του εαυτού τους, και να αυξήσουν ταυτόχρονα την απορροφητική τους ισχύ έναντι του ΔΗΣΥ. Επίσης, οι εντός ΔΗΣΥ υποστηρικτές του Ν. Χριστοδουλίδη θεωρούν ότι μέσω της συμμαχίας με δύο κυβερνώντα κόμματα θα μπορέσουν να τραβήξουν την Πινδάρου προς τον Λόφο.

2. Ο δυτικός προσανατολισμός. Από τη στιγμή που το πολιτικό σύστημα της Κύπρου πριν από 30 χρόνια επέλεξε ομόφωνα την πορεία ένταξης στην ΕΕ, ο δυτικός προσανατολισμός ήταν τελεσίδικα δεδομένος. Ξεκίνησε μάλιστα και ενισχύθηκε σε περιόδους που το ΑΚΕΛ κυβερνούσε ή συγκυβερνούσε (Γ. Βασιλείου, Τ. Παπαδόπουλος, Δ. Χριστόφιας). Οι σχέσεις μέρους του πολιτικού συστήματος με τη Ρωσία είχαν περισσότερο χαρακτήρα είτε ιδεολογικής νοσταλγίας ανθρώπων της Αριστεράς, είτε χρηματοοικονομικών συμφερόντων ανθρώπων του εξουσιαστικού καθεστώτος (δικηγορικά γραφεία, τράπεζες, κέρδη από ξέπλυμα χρήματος). 

Η βασική διαφοροποίηση τα τελευταία χρόνια είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους. Επί των προεδριών που αναφέρθηκαν και επί Γλ. Κληρίδη, δυτικός προσανατολισμός σήμαινε πρωτίστως ισότιμη παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και δευτερευόντως καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Αντίθετα, τα τελευταία σχεδόν τέσσερα χρόνια αυτό διαφοροποιήθηκε: Δυτικός προσανατολισμός σημαίνει τώρα πρωτίστως απόλυτη πρόσδεση στις ΗΠΑ, και δευτερευόντως ενοχλητική και γκρινιάρικη παρουσία στην ΕΕ.

Προκειμένου να δικαιολογηθεί η διαφοροποίηση αυτή, από το πολιτικό προσωπικό της «κεντροδεξιάς συμμαχίας» διεξάγεται μια εικονική σκιαμαχία. Προσποιούνται ότι υπάρχουν δήθεν δύο επιλογές (π.χ. Δύση-Κίνα/Ρωσία) και ότι όσοι εκφράζουν επιφυλάξεις για την πλήρη υποταγή στις ΗΠΑ είναι αναχρονιστές. Έτσι, άνθρωποι χωρίς δυτική παιδεία, οι οποίοι δεν κατανόησαν ποτέ τι πραγματικά σημαίνει ευρωπαϊσμός, κουνούν το δάχτυλο σε όσους κάνουν τη διάκριση «άλλο δυτικός προσανατολισμός και άλλο η άνευ όρων δουλική εξυπηρέτηση του Τραμπ».

3. Οι σχέσεις με το Ισραήλ. Οι σχέσεις με το Ισραήλ τα τελευταία 10 χρόνια γνώρισαν μια έκρηξη για διάφορους λόγους. Οι τρεις σημαντικότεροι είναι: (α) Συγκεκριμένα ελληνοκυπριακά συμφέροντα. Επιχειρηματίες με επιρροή στην κυβέρνηση «άνοιξαν δουλειές» με Ισραηλινούς. (β) Η απόφαση Νετανιάχου να μην επιτρέψει λύση του Κυπριακού, θεωρώντας ότι έτσι θα διατηρήσει την επιρροή του στις ελεύθερες περιοχές – την ώρα που ενθαρρύνει παράλληλα τεράστιες επενδύσεις Ισραηλινών στα κατεχόμενα. Αυτή η ενεργώς αποτρεπτική πολιτική στο Κυπριακό συνέπεσε με την πολιτική Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη, από το 2016 και μετά. (γ) Η νέα κρίση στις σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας, εξαιτίας κυρίως της πολιτικής Νετανιάχου για ακύρωση της προοπτικής λύσης δύο κρατών (Ισραήλ-Παλαιστίνη).

Σ’ αυτά θα μπορούσε να προστεθεί και η κυπριακή δουλικότητα απέναντι στις ΗΠΑ: Από τη στιγμή που ο Τραμπ είναι ανεπιφύλακτος συμπαίκτης και συναυτουργός των ανοσιουργημάτων Νετανιάχου, ο αυτοματισμός του νέου τύπου «δυτικού προσανατολισμού» οδηγεί σε πολιτική ανοικτών πυλών στον γενοκτόνο.

Η «συμμαχία της κεντροδεξιάς» τονώνεται και σε αυτό το πεδίο, με τη γνωστή σύσταση κοινοβουλευτικού λόμπι υπέρ των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και με την υιοθέτηση του όρου «αντισημιτισμός» (αγαπημένος του Νετανιάχου), για χαρακτηρισμό όποιου τολμά να εκφράζει έκπληξη, ή επιφυλάξεις.

Γενικά, η υποδούλωση στον Νετανιάχου δεν έχει καμιά σχέση με σχεδιασμούς κατά της Τουρκίας και τα όμοια. Είναι μια επιλογή εξυπηρέτησης συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων, προσωπικών πολιτικών συμφερόντων, και της πολιτικής της μη επίλυσης του Κυπριακού.

Η διάχυση

Από τη στιγμή που το δίδυμο της απάτης (εξαπάτηση από την πολιτική ηγεσία – αποδοχή της από την κοινωνία) λειτουργεί αποτελεσματικά, τότε η τεχνική διαχέεται παντού και σχεδόν σε όλα.

Για παράδειγμα, σε όλο τον κόσμο, η φασίζουσα Ακροδεξιά θεωρεί ως μεγάλο εχθρό τους Εβραίους και τον Σιωνισμό. Το ίδιο συνέβαινε πάντα και συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Στις ιδιωτικές τους συνομιλίες, οι χρυσαυγίτες και οι ΕΛΑΜίτες «νοσταλγούν» τα κρεματόρια των Ναζί. Επειδή, όμως, τώρα συμφέρει, πολύ εύκολα εντάσσονται στο λόμπι της «κεντροδεξιάς συμμαχίας» υπέρ του ακραίου σιωνισμού. Χωρίς να σπάει μύτη!

Άλλο παράδειγμα των ημερών: Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ επιτέλους ψελλίζει κάποιες φράσεις κριτικής στην οικονομική και κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης και στο Κυπριακό. Μεσολάβησαν, όμως, τέσσερα σχεδόν χρόνια σιωπής (ή και οιονεί συγκυβέρνησης, αν θυμηθούμε πολλές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις - π.χ. για τη φορολογική «μεταρρύθμιση»). Αυτή η μερική έστω στροφή τώρα, εν όψει προεδρικών, χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς τεκμηρίωση, δεν είναι ένα είδος εξαπάτησης; Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που την ίδια ώρα στήνεται από τον ΔΗΣΥ ένα πολυεπίπεδο «μέτωπο» με δύο συγκυβερνώντα κόμματα.

Ενόσω οι αντιφάσεις και οι εξαπατήσεις δεν βρίσκουν επαρκή αντίσταση από τους πολίτες, μάλλον θα συνεχίζονται ακώλυτα. Μέχρι που η πραγματικότητα δεν θα ξεχωρίζει καθόλου μέσα στην ομίχλη τους. 

Το καλάθι 

•  …με τους οδυρμούς (1): Οι κραυγές σε Κύπρο και Ελλάδα για την «κύρωση» του τουρκολυβικού μνημονίου, οι πολεμικές ιαχές, και το κλάμα για τη στάση των ΗΠΑ, είναι αντιδράσεις εμποροπανήγυρης. Όπου μας παίρνει τους «ξεγελούμε», όπου τους παίρνει μας «ξεγελούν». Έπαιρνε την Ελλάδα με Ιταλία και Αίγυπτο, έπαιρνε την Κύπρο με Αίγυπτο, Λίβανο και Ισραήλ, το κάναμε (και ετοιμαζόμαστε να ενώσουμε την ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου). Τους έπαιρνε με τη Λιβύη, το έκαναν. Εδώ ο παραλογισμός με τη Γαύδο και την Κάσο (λιλιπούτεια νησιά να διεκδικούν επιρροή ΑΟΖ μεγέθους Βουλγαρίας), ξεπερνά κάθε λογική διεθνούς δικαίου. Ας μην υπερβάλλουμε λοιπόν. Εξάλλου, ενόσω τα θέματα αυτά δεν λύνονται με διάλογο ή στη Χάγη – και με δική μας υπαιτιότητα – αυτά θα έχουμε, στον αιώνα τον άπαντα.
• …με τους οδυρμούς (2): Η διασύνδεση του θέματος του τουρκολυβικού μνημονίου με τον GSI από πλευράς όσων είναι επιφυλακτικοί με το καλώδιο είναι μάλλον άστοχη. Τα αποτελέσματα του παρασκηνίου που προηγήθηκε (με τον Ρούμπιο και γενικότερα) άρχισαν ήδη να αποκαλύπτονται και δημόσια. Βλέπε δηλώσεις Γεραπετρίτη και Φιντάν, που υπαινίσσονται συμβιβαστική φόρμουλα ενημέρωσης των χωρών της περιοχής, και όχι έγκριση. Άλλο οι υπόλοιποι χειρισμοί, π.χ. με τις Νavtex και αντι-Νavtex, το οικονομικό κόστος κ.λπ.
• …με τους οδυρμούς (3): Αυτές τις μέρες ζήσαμε εύκολες φόρμουλες «ανάλυσης» και με τις διαδηλώσεις σε ευρωπαϊκές χώρες. Από το «φταίει η πολιτική των Βρυξελλών», μέχρι το «φταίει που δίνονται δισ. στην Ουκρανία». Το να μπαίνουν στο ίδιο καλάθι  τα δημοσιονομικά της Γαλλίας (που κινδυνεύει διαρκώς με πτώχευση εδώ και δέκα χρόνια, λόγω των υπέρογκων δαπανών στο συνταξιοδοτικό), με τις διαδηλώσεις κατά της διαπλοκής-διαφθοράς στην Αλβανία, δεν πείθει, όσο βολικό κι αν είναι για συμπεράσματα κατά της ΕΕ. Πρόβλημα κατανομής του πλούτου υπάρχει, και είναι τεράστιο· ελλείμματα πολιτικής υπάρχουν και είναι σοβαρά. Αλλά μην υιοθετούμε και λογικές Τραμπ.