Οι διψασμένοι για ειρήνη

Η Λέσχη Ενόραση κατέχει μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις δικοινοτικές οργανώσεις στην Κύπρο. Μπορώ να την αποκαλέσω και «Λέσχη Ελίτ». Διαθέτει ώριμα μέλη που έχουν απορρίψει τον ρατσισμό, έχουν εξοικειωθεί με την αδελφική συμβίωση και η πλειοψηφία τους έχει δεθεί με την παρελθούσα Ιστορία της Κύπρου. Σε μια τέτοια ομάδα ανθρώπων μπορείτε να ζήσετε το παρελθόν κτίζοντας αισιόδοξα όνειρα για το μέλλον.

Τις ωραίες μέρες του παρελθόντος, όχι τα σκοτεινά του ίχνη. Διεξάγουν κοινωνικές δραστηριότητες σε ένα ευρύ φάσμα. Διοργανώνουν κοινωνικούς περιπάτους στα δύο μισά του νησιού χωρίς καμία διάκριση. Μια φορά κάθε μερικές βδομάδες προσκαλούν και έναν φιλοξενούμενο στη λέσχη. Τον ακούνε, υποβάλλουν ερωτήσεις, κουβεντιάζουν. Το 2018 προσκάλεσαν και εμένα. Ήρθε και φρουρούσε την πόρτα η ελληνοκυπριακή αστυνομία, η οποία ειδοποιήθηκε γι’ αυτή την πρόσκληση που απευθύνθηκε σε εμένα λίγο μετά την επίθεση λιντσαρίσματος που δεχθήκαμε στην εφημερίδα.

Ένιωσε την ανάγκη να λάβει τέτοια μέτρα για εμένα η αστυνομία στον νότο μετά την επίθεση που δεχθήκαμε στον βορρά. Μετά από μια αδιαθεσία που ένιωσα νοσηλεύτηκα στο Απολλώνειο νοσοκομείο. Έλαβε και εκεί μέτρα η αστυνομία. Τέλος πάντων, θα τα διηγηθώ πιο λεπτομερώς αυτά σε ένα άλλο άρθρο. Όταν προσκλήθηκα για πρώτη φορά στη Λέσχη Ενόραση ακόμα ζούσε ο Τουντζέρ Μπαγισκάν και βρισκόταν στο διοικητικό συμβούλιο της οργάνωσης. Αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για όλους μας ο Τουντζέρ, ο οποίος ήταν ένας από τους προεξέχοντες διανοούμενους αυτού του νησιού. Ήταν στην εφημερίδα δύο μέρες προτού νοσηλευτεί σε εκείνο το νοσοκομείο από το οποίο δεν θα ξανάβγαινε. Ο θάνατος ήταν πολύ μακριά από εμάς. Πώς να πιστέψω στην απουσία του…        

Απέμεινε ορφανή χωρίς αυτόν η Ενόραση. Μου μίλησε γι’ αυτόν η αγαπητή Σελμά Μπολαγίρ, κατά τη διάρκεια της εκδρομής που κάναμε στον Ακάμα με τα μέλη της λέσχης. Για τον Τουντζέρ, τον αδελφό της. Κάπνιζε πολύ. Η κ. Σελμά τού έλεγε να το κόψει, όμως εκείνος κάπνιζε κρυφά. Ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος. Όταν έχασε τη γυναίκα του βυθίστηκε σε βαθύ πόνο. Τον σκέφτηκα καθώς κοίταζα τις ακτές του Κόλπου της Χρυσοχούς που απλώνονταν από τη μια άκρη μέχρι την άλλη από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου που μέναμε στον Ακάμα. Ήμασταν παιδιά της ίδιας πόλης. Όποτε περπατήσω στα σοκάκια αυτής της πόλης, συναντώ τα ίχνη των βημάτων των αγαπημένων μου τους οποίους έχασα.

Ήμουν ένας από τους δύο ομιλητές στην ανοικτή συζήτηση που διοργάνωσε η Ενόραση σε αυτή την εκδρομή. Μήπως είναι εύκολο να εκφωνήσεις μια ομιλία που δεν είναι καθόλου αισιόδοξη, απευθυνόμενος σε μια ομάδα ανθρώπων, η καρδιά των οποίων είναι γεμάτη με ελπίδα για ειρήνη και λύση; Οι αλήθειες δυσκολεύουν τη ζωή, τη δηλητηριάζουν μάλιστα. Νιώθω ότι υποχρεούμαστε να το αντέξουμε αυτό. Τα γλυκά λόγια είναι πάντα ξένα σε έναν σκοτεινό κόσμο. Όμως, δεν μπορεί να ζει κανείς χωρίς ελπίδα. Δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω να ζω με ψέμα και αυταπάτη. Κοιτάξτε τι λέει ο ποιητής μας, Μελίχ Τζεβτέτ Αντάϊ:  

«Είμαι ο ποιητής των ωραίων ημερών

Εμπνέομαι από την ευτυχία

Μιλώ στα κορίτσια για την προίκα τους

Στους φυλακισμένους για γενική αμνηστία

Στα παιδιά δίνω ευχάριστες ειδήσεις

Στα παιδιά που ο πατέρας τους έμεινε στο μέτωπο

Όμως, είναι δύσκολες τούτες οι δουλειές

Είναι δύσκολο να λες ψέματα…»

Αγαπώ τα χωριά τούτου του νησιού περισσότερο από τις πόλεις τους. Εκεί βρίσκω την ηρεμία που δεν μπορώ να βρω πουθενά αλλού. Μακάρι να μην εγκατέλειπε ποτέ την Τέρα ο πατέρας μου με τη μητέρα μου. Με αυτά τα συναισθήματα έφυγα από τον Ακάμα. Σαν να άφησα πίσω μια αγαπημένη την οποία θα νοσταλγώ πάντα. Αν δεν ερχόμουν εδώ ίσως να μην γνώριζα ποτέ το Μουσείο Χαρακτικής του Χαμπή στα Πλατανίσκια. Ο αγαπητός Χαμπής είναι μάστορας ζωγράφος. Έφτιαξε αυτό το μουσείο σε αυτό το χωριό από το τίποτα. Υπάρχει και μια πολύ παλιά, πολύ πρωτόγονη τυπογραφική μηχανή στο μουσείο. Μεταφέρθηκε από τη Σοβιετική Ένωση πριν περίπου ογδόντα χρόνια, λέει. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες μας στο τελωνείο υποψιάστηκαν πολύ, λέει, ότι μεταφέρθηκε για να τυπώνει χρήματα. Εμείς δεν τυπώνουμε χρήματα. Τυπώνουμε εφημερίδα. Οι τωρινοί αποικιοκράτες μας νομίζουν ότι είναι υπόγειο δελτίο. Έχουμε την ίδια άποψη, έτσι δεν είναι αγαπητέ Γκαστόν Νεοκλέους;