Αφήστε να το σκεφτεί ξανά μέχρι αύριο

Όταν διηγείτο πώς υπογράφηκε η συνθήκη εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Λονδίνο, ο Ραούφ Ντενκτάς έλεγε ότι ο Μακάριος αντιτάχθηκε σε αυτήν και δεν την υπέγραψε εκείνη την ημέρα. «Ενώ απαλλάχτηκα από τον ζυγό ενός κράτους, να μπω τώρα κάτω από την κυριαρχία τριών κρατών», διερωτήθηκε ο Μακάριος, λέει. Τα τρία κράτη στα οποία αναφερόταν ήταν οι εγγυητές. Κατόπιν τούτου, ο Άγγλος εκπρόσωπος του είπε: «Δεν ήρθαμε να παζαρέψουμε εδώ, ήρθαμε να υπογράψουμε». Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Καραμανλής προσπάθησε να πείσει τον Μακάριο να υπογράψει, λέει. Κατόπιν τούτου, ο Μακάριος είπε στον Καραμανλή «άστε να κάνω και λίγο παζάρεμα». Το είπε στα ελληνικά αυτό, λέει. Ο Ντενκτάς λέει ότι «το είπε στα ελληνικά επειδή νόμιζε ότι εμείς δεν καταλαβαίναμε». Μόλις περιπλέχθηκαν τα πράγματα στο τραπέζι και εισήλθαν σε αδιέξοδο, οι Άγγλοι σηκώθηκαν από το τραπέζι και ετοιμάστηκαν να φύγουν, τηρώντας τη στάση «τότε το πράγμα τελειώνει εδώ». Αυτός που εμπόδισε αυτή την κατάσταση ήταν ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Φατίν Ρουστού Ζορλού, λέει. «Ας δώσουμε ακόμα μια μέρα στον αξιότιμο Μακάριο, ας το σκεφτεί ακόμα μια φορά μέχρι αύριο», είπε ο Ζορλού. Και την επόμενη μέρα, ο Μακάριος υπέγραψε τη συμφωνία χωρίς να προβάλει οποιανδήποτε ένσταση, λέει. Αν είναι ακριβώς έτσι όπως τα διηγείται ο Ντενκτάς τα πράγματα, σημαίνει πως οφείλουμε την Κυπριακή Δημοκρατία στον Φατίν Ρουστού Ζορλού. Όμως, πώς άλλαξε γνώμη μέσα σε μια νύκτα ο Μακάριος; Σε αυτό το θέμα περιφέρονται κάποιες φήμες, όμως δεν επιβεβαιώθηκαν επισήμως. Λέγεται ότι οι Άγγλοι έκαναν κάποιου είδους εκβιασμό στον Μακάριο. Δήθεν κατείχαν κάποιες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μυστικά και του τις έδειξαν, λέει! Ο Μακάριος ήταν ένας αυταρχικός και ισχυρός ηγέτης. Δεν υπέκυπτε έτσι εύκολα. Όσον αφορά τον Φατίν Ρουστού Ζορλού, τις προάλλες, ο ιδιοκτήτης των ξενοδοχείων Merit, κ. Μπεσίμ Τιμπούκ έστησε ένα άγαλμα του Ζορλού στον κήπο ενός ξενοδοχείου στην Κερύνεια και έκανε τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος με μια σεμνή τελετή. Άραγε ο κ. Μπεσίμ έστησε το άγαλμα του Ζορλού επειδή τον θεωρεί ως έναν από εκείνους που είχαν μεγάλη συμβολή στην ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Το ενδιαφέρον είναι ότι λίγο μετά την υπογραφή των συμφωνιών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Φατίν Ρουστού Ζορλού έπεσε θύμα του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 27ης Μαΐου 1960 στην Τουρκία. Συνελήφθη σε εκείνο το πραξικόπημα. Και εκτελέστηκε διά απαγχονισμού, όπως ο Πρωθυπουργός Ατνάν Μεντερές.               

Μπορεί να φαίνεται πληκτική σε κάποιους η ενασχόληση με την ιστορία, καθώς περνούμε μέσα από τις σημερινές μέρες. Όμως, πρέπει να κοιτάμε το μέλλον χωρίς να ξεχνάμε το παρελθόν, έτσι δεν είναι; Άλλαξε πολύ ο κόσμος από τότε. Μήπως ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν αυτός που εξανάγκασε την ανεξαρτησία της Κύπρου και τη δημοκρατία; Αυτό το ερώτημα πάντοτε με προβλημάτιζε.  Οι εθνικοί αγώνες για ανεξαρτησία ήταν αυτοί που σφράγισαν τον εικοστό αιώνα. Η Αγγλία αποσυρόταν από τη μια αποικία της μετά την άλλη. Όχι μόνο η Αγγλία, το ίδιο και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Και κυρίως η Γαλλία. Ο ιμπεριαλισμός άνοιγε τις πόρτες μιας νέας αποικιοκρατίας στον κόσμο. Και οι αποικιοκράτες αποσύρονταν διχοτομώντας όλα τα μέρη από τα οποία αποσύρονταν. Μόνο την Ινδία την χώρισαν στα τρία. Στην Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Τη Μαλαισία την χώρισαν στα δυο, την Υεμένη στα δυο. Και την Κύπρο θεωρείται ότι την μοίρασαν στα δυο. Ναι, ανακήρυξαν ως ενιαίο σύνολο τη Δημοκρατία, όμως από τότε κιόλας έθεσαν τα θεμέλια του διαχωρισμού. Δεν διαχώρισαν άσκοπα τους δήμους. Για να διασφαλίσουν τις βάσεις τους εδώ, υποδαύλισαν τον ρατσισμό στο νησί και μας έφεραν αντιμέτωπους μεταξύ μας. Μας διαμέλισαν μερικώς το 1963 και ολοκλήρωσαν αυτό που είχαν αφήσει ημιτελές το 1974.      

Αφού πέτυχαν τον στόχο τους, δεν πιστεύω ότι θέλουν να ενώσουν ξανά το νησί εκείνοι που έκαναν σχέδια από τη δεκαετία του 1950 για να το μοιράσουν στα δυο. Έστω και αν δέχονται την ομοσπονδιακή λύση, τη δέχονται επειδή θα είναι διζωνική. Όμως, φαίνεται πως και η δική τους επιθυμία είναι τα δύο κράτη. Γι’ αυτό δεν λένε τίποτα στην Τουρκία. Είπα ότι η επιθυμία τους είναι τα δύο κράτη, όμως ουσιαστικά νομίζω ότι τουύς βολεύει περισσότερο το στάτους κβο, το οποίο δεν αλλάζει εδώ και 52 χρόνια. Το ένα του μισό, αναγνωρισμένο κράτος και το άλλο του μισό, πειρατικό. Υπάρχει καλύτερο από αυτό;