Ο Δη.Συ. σε οριακό σημείο

Η κατάσταση στον Δημοκρατικό Συναγερμό βρίσκεται σε οριακό σημείο. Οι πληγές των προηγούμενων προεδρικών εκλογών παραμένουν ανοικτές  Και καμία αποτελεσματική θεραπεία δεν έχει μέχρι σήμερα προταθεί. Η ηγεσία περιορίζεται σε μέτρα τύπου ασπιρίνης τα οποία προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση από τον πόνο.... 

Σωστές επιλογές/λύσεις

Χωρίς αμφιβολία, η ζωή κάθε ατόμου και οργανωμένου συνόλου καθορίζεται, λίγο ή πολύ, από το πόσο σωστές είναι οι επιλογές που κάνει το άτομο και στην περίπτωση του οργανωμένου συνόλου εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Να το πω διαφορετικά, η ζωή μας καθορίζεται από το πόσο επιτυχείς είναι οι λύσεις που προκρίνουμε στα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Αυτό ισχύει ανεξαρτήτως τού πώς ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την ελευθερία του και των περιορισμών της από το κοινωνικό, πολιτισμικό, οικονομικό και τεχνολογικό περιβάλλον αλλά και από την ίδια τη φύση. 

Ορισμός του προβλήματος

Δεν είναι δυνατό να βρούμε σωστές λύσεις σε κάποιο πρόβλημα αν δεν ορίσουμε σωστά το πρόβλημα και δεν εντοπίσουμε τα αίτια που το έχουν προκαλέσει. Συνήθως, πίσω από ένα πρόβλημα, υπάρχει μια αλυσίδα συμπτωμάτων/αιτιών. Ως γνήσιοι Έλληνες, ενώ ο ορισμός του προβλήματος είναι το πιο κρίσιμο στάδιο της λήψης αποφάσεων ή της επίλυσης προβλημάτων, στην πράξη δεν ασχολούμαστε παρά ελάχιστα ή και καθόλου με αυτό. Είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φυλής μας ο διαισθητικός τρόπος σκέψης. Έτσι συχνά δεν ορίζουμε σωστά τα προβλήματα ούτε σε προσωπικό ούτε σε επαγγελματικό επίπεδο ούτε ως άτομα ούτε ως κοινωνία. Κι αυτό συνήθως αποτελεί την αιτία λανθασμένων αποφάσεων για τις οποίες κατόπιν μετανιώνουμε. Συνεπώς, δεν ήταν δυνατόν η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού να μην πορευτεί μπροστά στο πρόβλημα παρά ως οι γνήσιοι Έλληνες.... Όλες οι συζητήσεις ήσαν επιφανειακές με επίκεντρο τα συμπτώματα. Και τα πρόσωπα. Είναι βεβαίως και τα πρόσωπα μέρος του προβλήματος αλλά όχι το κρισιμότερο κομμάτι του. 

Ο κομματισμός

Το κρισιμότερο κομμάτι είναι ο κομματισμός ο οποίος υπήρξε το κυρίαρχο στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος από τον θάνατο του Μακαρίου το 1977 μέχρι σήμερα. Υπήρξε το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα κόμματα και είχε σημαντικές συνέπειες στη λειτουργία της δημοκρατίας, στη διακυβέρνηση της χώρας, στο κράτος, στις πολιτικές επιλογές, στην εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας συνολικά. Αυτό το στοιχείο, ο κομματισμός, υπήρξε το αποτέλεσμα και ταυτόχρονα η αιτία της ανάδειξης πολλών πολιτικών ηγεμόνων και ελάχιστων πολιτικών ηγετών. Στην καλύτερη περίπτωση, η θεμελιώδης λογική του κομματισμού για δεκαετίες συνίστατο στην ταύτιση του κοινού καλού και του δημόσιου συμφέροντος με το συμφέρον του κόμματος, ενώ, στη χειρότερη έκφρασή του, το συμφέρον του κόμματος προείχε του συμφέροντος της πατρίδας. 

Η αποστολή του κόμματος

Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι ο λόγος ύπαρξης ή η αποστολή του κόμματος είναι πρώτα απ’ όλα η επιβίωσή του και η απόκτηση όλο και μεγαλύτερης δύναμης, επιρροής και εξουσίας, αφού αυτό αποτελεί την προϋπόθεση για την ικανοποίηση πρωταρχικά των συμφερόντων της ηγεμονίας, δηλαδή του αρχηγού και της ομάδας των άμεσων εμπίστων υποστηρικτών του, στη συνέχεια των ατομικών ή ομαδικών συμφερόντων των μελών του κόμματος και, τέλος, των ατομικών ή ομαδικών συμφερόντων των ψηφοφόρων του –ή, καλύτερα, της κομματικής πελατείας. Έτσι δημιουργήθηκε στα «κυβερνώντα» κόμματα μια κάστα στελεχών, επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι απέκτησαν ειδικότητα στην εξυπηρέτηση της κομματικής πελατείας και μοναδική τους έγνοια ήταν η εξουσία. Αφού χωρίς εξουσία δεν μπορούν να πραγματοποιούνται οι εξυπηρετήσεις. 

Η καθοδική πορεία

Τη δεκαετία του 1980 ο Συναγερμός διωκόμενος αυξάνετο. Τη δεκαετία του 2020, καρπούμενος τα καλά της εξουσίας, άρχισε να συρρικνώνεται. Αντί να αναζητηθούν τα αίτια της καθοδικής πορείας, και πάλιν οι συζητήσεις υπήρξαν επιφανειακές και γηπεδικές.  Πρωταγωνιστής για το χαμηλό επίπεδο ο πρώην πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού και Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης που απέδωσε, μαζί με τους «κολλητούς» του, τη μείωση των ποσοστών του κόμματος στον «ανίκανο» διάδοχό του, Αβέρωφ Νεοφύτου. 

Σκάνδαλα και διαφθορά

Ενώ ολοφάνερα βασική αιτία ήταν ο κομματισμός, ο ίδιος και οι στενοί του συνεργάτες είχαν οδηγήσει σε σημαντικά σκάνδαλα και φαινόμενα διαφθοράς. Τα οποία κατά την αντίληψη του μέσου πολίτη παρέμειναν ατιμώρητα για λόγους αποφυγής κομματικού κόστους. Βεβαίως ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν είναι άμοιρος ευθυνών γιατί χάριν της αποφυγής κομματικού και ατομικού κόστους σιώπησε σε αρκετές περιπτώσεις που έπρεπε να μιλήσει και μάλιστα με καθαρή και δυνατή φωνή. Πέραν των σκανδάλων και της διαφθοράς σιώπησε και όταν είχαν γίνει –είτε από σκοπιμότητα είτε από βαριά αμέλεια– εγκλήματα κατά της χώρας σε χειρισμούς του Κυπριακού όπως αυτοί που έγιναν στο Κραν Μοντανά. Καθώς και οι κουβέντες που έκανε σε διάφορους ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για λύση δύο κρατών. 

Παρ' όλο που ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας επιμένει ότι του έκανε τέτοια κουβέντα ο Πρόεδρός μας, δεν το θεωρώ ως αποδεδειγμένο γεγονός. Όμως οι κουβέντες με τους μακαρίτες Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β’, Σ. Χάσικο αλλά και πολλούς άλλους εν ζωή εν Κύπρω είναι αποδεδειγμένα γεγονότα. Και όταν η Τουρκία ξέρει ότι ένας πρώην Πρόεδρος της Κύπρου γλυκοκοιτάζει λύση δύο κρατών πρέπει να είναι τρελή για δέσιμο να μην επιμένει σε τέτοια λύση. Ξέφυγα όμως από το θέμα μου. Όπου και να πάνε οι σκέψεις μου καταλήγουν στο Κυπριακό.   

Φαινόμενα αποστασίας

Ο κομματισμός οδήγησε και στα φαινόμενα της αποστασίας του 2023 που δεν έχουν εξαλειφθεί και θα συνεχίσουν να ταλανίζουν τον Δημοκρατικό Συναγερμό και στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές αν δεν υιοθετηθούν τολμηρές λύσεις. Δεν μπορεί ένας αξιωματούχος του κόμματος να δηλώνει δημόσια ότι δεν θα στηρίξει τον υποψήφιο που θα επιλέξουν τα μέλη για τις προεδρικές εκλογές και η ηγεσία του κόμματος να θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά αντιμετωπίζεται με διάλογο. 

Ούτε και μπορεί το κόμμα να πορευτεί στις προεδρικές εκλογές με βάσιμες προοπτικές επιτυχίας όταν άλλο κορυφαίο στέλεχος του κόμματος δηλώνει δημόσια ότι δεν έχουμε ιδεολογικές διαφορές με τον Χριστοδουλίδη. Και η δήλωση αυτή περνά απαρατήρητη από την ηγεσία. Αν πιστεύουμε τα ίδια με τον Χριστοδουλίδη, γιατί ιδεολογία ίσον τα πιστεύω ενός κόμματος, τότε γιατί διεκδικούμε με δικό μας υποψήφιο τις εκλογές; Για τα λάφυρα της εξουσίας; 

Μα τα λάφυρα, αν του προσφέρουμε την προεδρική καρέκλα, μας τα χαρίζει όλα πλουσιοπάροχα. Ούτε και μπορεί ο υποψήφιος του κόμματος να έχει πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές αν οι δημόσιες ανακοινώσεις του κόμματος συνεχίσουν να γράφονται στο ίδιο στυλ και περιεχόμενο που αν τις έγραφε ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος θα ήσαν πιο επικριτικές για τα έργα και τις ημέρες του Νίκου Χριστοδουλίδη!