Όταν δεν μείνει κανένας που θυμάται την παλιά Κύπρο

Header Image

Ποια είναι η τελευταία γενιά σε αυτό το νησί; Το σκεφτήκατε καθόλου; Εκείνοι που είναι εξήντα χρονών και πάνω. Γιατί; Διότι μόνο αυτοί έμειναν που έχουν αναμνήσεις από την περίοδο πριν του 1974 και στις δύο πλευρές. Το 1974 ήταν οκτώ χρονών. Και βεβαίως θυμούνται τα παλιά. Η δική μου παλαιότερη ανάμνηση πηγαίνει μέχρι την ηλικία των δύο μου χρόνων για παράδειγμα. Δεν θυμάμαι την περίοδο προηγουμένως. Όμως, θυμάμαι τη μετάβασή μας από τη Λευκωσία στο πλίθινο σπίτι του παππού μου στην Τέρρα σε ηλικία δύο χρόνων, ότι ο οδηγός του λεωφορείου μάς τραγουδούσε στα ελληνικά κατά τη διαδρομή και ότι μισοκοιμόμουν στα γόνατα της μητέρας μου. Την τεράστια συκιά στον κήπο του παππού μου. Θυμάμαι και τη στέρνα από την οποία έπιναν νερό τα ζώα στο χωριό. Και τη μετακόμισή μας από σπίτι σε σπίτι στην εντός των τειχών Λευκωσία. Και τον γείτονα της διπλανής μας πόρτας Γιάγκο με το στριφτό μουστάκι. Δηλαδή, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Ένα παιδί οκτώ χρόνων θυμάται πώς ήταν παλιά η Κύπρος. Εκείνοι που γεννήθηκαν το 1966 είναι εξήντα χρόνων σήμερα. Η τελευταία γενιά! Δεν ξέρω ποιο είναι το ποσοστό εκείνων που είναι εξήντα χρόνων και πάνω σε αυτό το νησί. Όμως, μετά από τριάντα χρόνια δεν θα μείνουν και πολλοί από εκείνους. Εκτός από μια μικρή μειοψηφία που καταφέρνει να ζήσει μέχρι τα εκατό. Το θεωρώ σημαντικό αυτό. Επιπλέον, θεωρώ πολύ πιο σημαντικούς όσους γεννήθηκαν το 1955 και ήταν οκτώ χρόνων το 1963. Διότι εκείνοι είδαν μια διαφορετική Κύπρο. Είδαν και την περίοδο των Άγγλων. Έχουν αναμνήσεις και για εκείνη την περίοδο. Και τώρα έχουν την ευκαιρία να συγκρίνουν τις δύο περιόδους αποικιοκρατίας. Αν η μία ήταν αγγλική αποικιοκρατία, η άλλη είναι τουρκική αποικιοκρατία! Εκείνοι που γεννήθηκαν το 1955 είναι 71 χρόνων τώρα. Και εκείνοι συμπεριλαμβάνονται στην τελευταία γενιά.

Η γενιά του 1974 απέκτησε αναμνήσεις και στις δύο πλευρές μετά το 2003. Σε ένα μοιρασμένο και διαιρεμένο νησί. Τούς έλαχε να πηγαίνουν στο άλλο μισό της πατρίδας τους με διαβατήριο, σαν να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Εκείνοι που γεννήθηκαν το 1974 είδαν σε ηλικία 29 χρόνων την Κερύνεια, τη Λάρνακα, την Αμμόχωστο, τη Λεμεσό, την Πάφο, τη Μόρφου. Ήρθαν σε αυτές τις πόλεις σαν να έρχονται σε μια ξένη πόλη. Έστω και αν στην αρχή δυσκολεύτηκαν λίγο να πιστέψουν ότι είναι και αυτές πατρίδα μας, με τον καιρό συνήθισαν και τις αγάπησαν πολύ. Ένας Ελληνοκύπριος 29 χρόνων ανέβηκε για πρώτη φορά στα βουνά του Πενταδακτύλου και ατένισε από εκεί την καταγάλανη απέραντη θάλασσα. Ένας Τουρκοκύπριος μύρισε για πρώτη φορά τη μεθυστική μυρωδιά των πεύκων στο Τρόοδος. Και συσσώρευσαν και στις δύο πλευρές πολλές αναμνήσεις μέχρι να έρθουν στην ηλικία των 52 χρόνων. Πρώτη φορά έκαναν φιλίες με εκείνους στην απέναντι πλευρά. Όμως, οι δικές τους αναμνήσεις στις δύο πλευρές είναι διαφορετικές από τις αναμνήσεις εκείνων που είναι μεγαλύτεροι των εξήντα χρόνων. Η γενιά του 1974 δεν μπόρεσε να δει μια μη διαιρεμένη Κύπρο. Δεν είχαν γείτονες της διπλανής πόρτας από την άλλη πλευρά.   

Όταν εκλείψουν και εκείνοι που είναι πάνω από εξήντα χρόνων και τους αποκαλώ την τελευταία γενιά, δεν θα μείνει κανείς που θυμάται και καταλαβαίνει πώς ήταν η παλιά Κύπρος πριν το 1974. Θα τα διαβάζουν αυτά από εκείνους που θα γράψουν την Ιστορία. Δηλαδή, μετά από περίπου τριάντα χρόνια θα μείνουν εδώ μόνο η γενιά του 1974 και οι κατοπινές γενιές. Μόνοι οι άνθρωποι της μοιρασμένης Κύπρου. Δεν θα απομείνουν και εκείνοι που κάποτε βυθίζονται στη νοσταλγία και γράφουν άρθρα γεμάτα με παλιές αναμνήσεις, όπως εγώ. Καλά, τι θα γίνει τότε; Να ρωτήσουμε τον Νοστράδαμο και γι’ αυτό;     

Ο Μακάριος πέθανε το 1977. Πέρασαν 49 χρόνια από τότε. Μήπως είχε υπολογίσει καθόλου ότι θα διαρκούσε τόσο πολύ αυτή η διαίρεση; Ο Ραούφ Ντενκτάς πέθανε το 2012 σε ηλικία 88 χρόνων. Πέρασαν 14 χρόνια. Ακόμα δεν μπόρεσε να ενωθεί η Κύπρος, την οποία προσπάθησε να διαμελίσει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ο Κληρίδης πέθανε σε ηλικία 94 χρόνων το 2013, έναν χρόνο μετά τον Ντενκτάς. Ήταν ένας από τους Κυπρίους που πέθαναν μετά τα ενενήντα τους. Δεν γκρεμίστηκε το στάτους κβο και εδραιώθηκε πιο πολύ μάλιστα. Καλά, αν η τελευταία γενιά της Κύπρου, δηλαδή όσοι είναι πάνω από εξήντα χρόνων, ζήσουν ακόμα τριάντα χρόνια θα δουν μια άλλη Κύπρο άραγε; Δηλαδή, μια ενιαία ομοσπονδιακή Κύπρο. Όπως παλιά. Δεν είναι ένα νοσταλγικό άρθρο αυτό. Είναι απλώς μια πρόβλεψη!   

ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Λογότυπο Altamira

Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.