Το πάλεψα τρεις μέρες… Να γράψω ή να μην γράψω... Κι αν θα γράψω για τον Δημήτρη Δημητρίου τι έχω να του πω; Ή μάλλον θα γράψω για τον συνάδελφο που μήνες τώρα έχει πια να φανεί στο γραφείο, και που προχθές έκλεισε τα μάτια για να μην βλέπει τίποτα και κανέναν…
Ούτε θα μας ξαναμιλήσει, με την αστείρευτή του αθωότητα, αναζητώντας μια απόκριση που μόνο αυτός και κανένας άλλος θα μπορούσε να σφυγμομετρήσει…
Τι να γράψω λοιπόν για τον συνάδελφο, στο απέναντι γραφείο, που από κάποια μυστήρια καραμπόλα μου έδωσαν το γραφείο του να χρησιμοποιώ, αφού αυτός μετακόμισε στο Ογκολογικό…
Μιλούσαμε καθημερινά σχεδόν στο τηλέφωνο…Όταν το σήκωνε, μια μάταιη ελπίδα φτερούγιζε στον χώρο και αναπτέρωνε το ηθικό μας πως η άνιση μάχη μπορεί να τον βγάλει νικητή…
Να λοιπόν που γράφω για την αδελφή ψυχή του Δημήτρη. Τρεις σχεδόν δεκαετίες κρατά αυτή η φιλία. Τα λέγαμε τα εσώψυχά μας όταν μέναμε μόνοι μας. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανένας γι' αυτά… Και τώρα που το ξανασκέφτομαι γράφω στα τυφλά, μια τρύπια ανάγκη μου τριβελίζει το μυαλό. «Για τόσους έγραψες για τον Δημήτρη θα το βουλώσεις»; Η συνείδηση πάντα παρούσα.
Δεν θέλω να του απευθύνω ούτε μια λέξη. Δεν ακούν, ούτε βλέπουν αυτοί που διάβηκαν τον Αχέροντα… Ό,τι γράψουμε ό,τι πούμε, είναι για δική μας και μόνο αυταρέσκεια και παρηγοριά.
Ό,τι και να πούμε για τον χαμογελαστό αρχισυντάκτη του «Γηπέδου», είναι για δική μας κατανάλωση. Μια αυτοπαρηγοριά, πως και για μας όταν θα… έρθει ή ώρα, θα πουν ωραία και περήφανα λόγια. Επειδή μας γνώρισαν, επειδή ήμασταν καλοί άνθρωποι ίσως και οι… καλύτεροι, που έτυχε να γνωρίσουν. Έτσι θα πουν… Ίσως.
Σπάγαμε πλάκα με τον Δημήτρη ποιος θα γράψει τον επικήδειο του άλλου… Ποιος θα πει τις μεγαλύτερες μπαρούφες και στο τέλος συμφωνούσαμε, πως αυτό το… παιχνίδι δεν ήταν για μας. Και το γυρνούσαμε στο ποδόσφαιρο. Αυτός χανουμάκι εγώ βάζελος… Υπήρχε μια αλληλοσυμπάθεια για τις ομάδες μας, όπως και για τις καθημερινές μας δυσκολίες…
Ο Δημήτρης Δημητρίου έφυγε τη Δευτέρα ξημερώματα με το πρώτο φως της ημέρας. Χάραζε μια καινούργια μέρα, οι άνθρωποι ξεκινούσαν την καθημερινή τους βιοπάλη για το ζην. Το ευ ζην το φτύσαμε εδώ και αιώνες.
Ο Δημήτρης Δημητρίου, την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026, στις 3.00 κάνει και τυπικά το φευγιό του. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το έφυγε το βάζουμε σε εισαγωγικά… Ποια ματαιοδοξία μας κρατάει τα δάκτυλα όταν πληκτρολογούμε...
Ο Δημήτρης ήξερε το ευ ζην και το αναζητούσε καθημερινά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε παρά μια σκιά ενός χαμογελαστού ονείρου… Φτάνει να το ζωγραφίσουμε στην ψυχή μας...
