Δεν γνωρίζω ποιον αντίκτυπο έχει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα η φιγούρα του τέως προέδρου του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, μέσα στην απαισιοδοξία των καιρών. Την περασμένη εβδομάδα συμμετείχε σε μια διαδήλωση υπέρ της λύσης του Κυπριακού. Ήταν ανάμεσα σε εκείνους τους λίγους υποστηρικτές της επανένωσης, οι οποίοι αποφάσισαν να υποδεχτούν με πλακάτ και πανό τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ κοντά στο παλαιό αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Η συγκεκριμένη διαδήλωση είχε έναν ρομαντισμό. Τώρα πια λίγοι συμπολίτες μας πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει δυνατότητα λύσης του Κυπριακού. Η παρουσία τού άλλοτε ισχυρού πολιτικού, Αβέρωφ Νεοφύτου, ανάμεσα σε αυτούς τους λίγους έδινε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις στην ουτοπία των διαδηλωτών. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έμοιαζε με τον ήρωα του Θερβάντες και όλοι οι διαδηλωτές μεταμορφώνονταν σε Δον Κιχώτες.
Η σκηνή με τους διαδηλωτές απέκτησε μεγαλύτερη δόση πολιτικού ιδεαλισμού όταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου έκανε χειραψία με τον γ.γ. του ΑΚΕΛ, Στέφανο Στεφάνου. Αν ήταν ταινία του κινηματογράφου τότε θα λέγαμε ότι ο σκηνοθέτης ήταν πάρα πολύ καλός με τους συμβολισμούς και στη μετάδοση βαθύτερων νοημάτων. Πάρα πολλοί αντιλαμβάνονται ότι η συνεργασία του ΔΗΣΥ με το ΑΚΕΛ αποτελεί βασική προϋπόθεση της λύσης του Κυπριακού.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου σήμερα μοιάζει με μια τραγική μορφή ήρωα. Είτε γιατί πέρασε από την κορυφή της Πινδάρου στη μοναξιά του πολιτικού περιθωρίου, διανύοντας μιαν αιφνίδια διαδρομή πολιτικής πτώσης, είτε επειδή επιμένει σε μιαν ιδέα που η πλειοψηφία έχει πάψει να θεωρεί εφικτή
Πέραν του ρομαντισμού, η φιγούρα του Αβέρωφ Νεοφύτου έχει και κάτι από τραγωδία. Ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ παρεμβαίνει συχνά με δημόσιες δηλώσεις για να επισημάνει την ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού. Προειδοποιεί για τις αρνητικές συνέπειες του αδιεξόδου και της διχοτόμησης. Μοιάζει με τον χορό της αρχαίας τραγωδίας που προειδοποιεί τους πρωταγωνιστές για τις καταστροφικές συνέπειες των πράξεών τους. Λειτουργεί ως η φωνή της λογικής.
Το πιο τραγικό από όλα είναι ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ακόμη τη φιλοδοξία να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αντί να φορέσει τη φουστανέλα, προτάσσοντας ακραίες θέσεις για να κερδίσει τα πλήθη, επιμένει σε ιδέες και πολιτικές που δεν ευνοούν την υποψηφιότητά του. Θα μπορούσε τουλάχιστον να μην εκφράζει θέσεις στο Κυπριακό, όπως κάνουν πολλοί πολιτικοί σήμερα για να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν τη δημοφιλία τους.
Βέβαια, πολλοί συμπολίτες μας δεν πιστεύουν ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι πραγματικά προσηλωμένος στη λύση του Κυπριακού. Υποστηρίζουν ότι σιώπησε μετά το Κραν Μοντανά και πως έπρεπε να κάνει πολύ περισσότερα από μια δήλωση για το επερχόμενο εθνικό τσουνάμι. Μάλιστα, θεωρούν ότι εργαλειοποιεί το Κυπριακό για να δημιουργεί την αίσθηση ότι μόνο αυτός μπορεί να το διαχειριστεί, με στόχο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ό,τι και αν πραγματικά συμβαίνει, ο Αβέρωφ Νεοφύτου σήμερα μοιάζει με μια τραγική μορφή ήρωα. Είτε γιατί πέρασε από την κορυφή της Πινδάρου στη μοναξιά του πολιτικού περιθωρίου, διανύοντας μιαν αιφνίδια διαδρομή πολιτικής πτώσης. Είτε επειδή επιμένει σε μιαν ιδέα που η πλειοψηφία έχει πάψει να θεωρεί εφικτή.
