Αποτελεί γενικά αποδεκτό συμπέρασμα ότι η στείρα κριτική και ο μηδενισμός του έργου μιας κυβέρνησης, καθώς και η ακατέργαστη και ατεκμηρίωτη έκφραση αρνητικών χαρακτηρισμών συμβάλλουν στην αύξηση της τοξικότητας, στην πολιτική πόλωση και στην απαξίωση. Επενεργούν, δε, ιδιαίτερα αρνητικά στο ηθικό του πολίτη και του εργαζόμενου, και προσβάλλουν το γόητρο και την εθνική και κρατική του περηφάνια. Όταν, επιπλέον, το συγκεκριμένο κλίμα διαχέεται και εκτός της επικράτειας της χώρας και δη στο εξωτερικό, στην κοινή γνώμη αλλά και στο περιβάλλον εκείνων των ανθρώπων που λαμβάνουν σημαντικές πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις, πράγμα σχεδόν αυτόματο στις μέρες μας λόγω του πλουραλισμού και του τρόπου διάχυσης της ενημέρωσης, τότε η ζημιά είναι εξαιρετικά πιο μεγάλη. Και είναι τέτοια, επειδή επηρεάζει τις ποιοτικές επενδύσεις, την προσέλκυση και επιστροφή ταλέντων και γενικά την εξωτερική προτίμηση προς εμάς.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι κοινωνίες των ανθρώπων είναι τέλειες. Η διαφθορά, ο ερασιτεχνισμός, η κακοδιοίκηση, η εγκληματικότητα, η ανικανότητα και η εντυπωθηρία υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν σε ένα κράτος. Το ζητούμενο, όμως, είναι να μην τα πολυσυναντούμε στα πρόσωπα εκείνων που κλήθηκαν να διαχειριστούν τον τόπο μας.
Αντίστοιχα, κανένας πολιτικός ηγέτης και κανένας προϊστάμενος και επικεφαλής οποιουδήποτε φορέα δεν είναι αλάνθαστος και κανένας δεν μπορεί να λειτουργεί στο 100% των δυνατοτήτων του διαρκώς. Και φυσικά, κανένας δεν είναι τόσο τυχερός ώστε να του πηγαίνουν όλα βολικά, συνεχώς. Γι' αυτό και απαιτείται μεθοδικότητα και προγραμματισμός ώστε να υπάρχουν «πρωτόκολλα» και σχέδια διαχείρισης καταστάσεων και λειτουργίας μηχανισμών. Ειδικά όταν προκύπτουν κρίσεις και… ατυχίες.
Δεν χρειάζεται να δοθούν παραδείγματα προς επίρρωση των πιο πάνω (sic). Απλώς χρειάζεται να υπογραμμιστεί ότι όλα αυτά οφείλονται στην ανυπαρξία ικανότητας και δυνατότητας. Για την πρώτη, την ικανότητα, απαιτείται ταλέντο, που, δυστυχώς, δεν το έχουν οι πλείστοι πολιτικοί επικεφαλής των υπουργείων της κυβέρνησής μας και για τη δεύτερη, τη δυνατότητα, απαιτούνται μέσα και διαδικασίες. Ούτε το ένα έχουμε, ούτε το άλλο. Γι' αυτό και πάμε από το ένα «ρεζιλίκι» στο άλλο.
Το δυστυχέστερο σε όλα αυτά, είναι πως αυτοί οι άνθρωποι, που ξέρουν ποιοι είναι, δεν υποβάλλουν, μια και καλή, τις παραιτήσεις τους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε να τον διευκολύνουν. Επειδή αυτό πρέπει να κάνουν. Και μαζί τους πρέπει να παραιτηθούν και αρκετοί από τους γενικούς διευθυντές και υψηλά ιστάμενους των υπουργείων και των θεσμών που περιβάλλουν την προεδρία. Αφού και εκείνοι απέτυχαν να συμβουλέψουν αποτελεσματικά και να καθοδηγήσουν επαρκώς τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, αλλά και τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως θεσμικά όφειλαν και είχαν καθήκον να πράξουν.
Αντί αυτού, παρακολουθούμε ένα ατέλειωτο «πάρτι» ανικανότητας και ευθυνοφοβίας, ερασιτεχνισμού και κωμικοτραγικής προσπάθειας διασκέδασης εντυπώσεων. Και τούτο δεν είναι μηδενισμός. Είναι γεγονός και συμβάλλει πολύ περισσότερο, από την όποια κακοπροαίρετη και στείρα κριτική, στην υπόθαλψη της τοξικότητας και στη διάβρωση του κύρους της κυβέρνησης και του κράτους, τόσο εντός όσο και εκτός.
Καλά κάνουμε να γνωρίζουμε ότι με αυτή την εικόνα που εκπέμπουμε, πέραν των όσων επιζήμιων προκαλεί στο εσωτερικό, αντίστοιχα αρνητική θα είναι η συνέπειά της και στο εξωτερικό. Αφού όταν επικρατήσει η εντύπωση πως το κράτος μας δεν είναι «επαρκές», για να το θέσουμε κομψά, τότε θα προσελκύουμε και το ανάλογο ενδιαφέρον από τους παρόμοιους με εμάς, σε επίπεδο, κύρος και «επάρκεια» «πελάτες» και «συνεργάτες», με τις γνωστές, ασφαλώς, συνέπειες. Επίσης, καλά θα κάνουμε να γνωρίζουμε ότι ακόμα και εκείνοι οι λίγοι αξιόλογοι και υψηλού επιπέδου ξένοι επενδυτές που δραστηριοποιούνται εδώ τα τελευταία χρόνια, δεν προβλέπεται να αυξήσουν το αποτύπωμά τους στον τόπο μας, όταν βλέπουν πως, πέραν των γνωστών λόγων που μας επέλεξαν, δεν έχουμε προβεί σε εκείνες τις ουσιαστικές προοδευτικές κινήσεις, που υποσχεθήκαμε και που απαιτούνται για ενίσχυση της ελκυστικότητάς μας, στους γνωστούς στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, αλλά και της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας του κράτους και της κυβέρνησης. Ακόμα χειρότερα δε, όταν παρακολουθούν τα όσα γίνονται το τελευταίο καιρό στο εσωτερικό, αλλά κυρίως τα όσα εμείς κάνουμε ή δεν κάνουμε για να τα διαχειριστούμε. Σίγουρα δεν εντυπωσιάζονται θετικά και ούτε νιώθουν «περήφανοι» που μας επέλεξαν για να στήσουν εδώ τις δουλειές τους, όσο «χάλια» και αν ήταν ο τόπος από τον οποίο προήλθαν…
