Η αποκάλυψη του «Φελελευθέρου» ότι ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Τουφάν Έρχιουρμαν, απέρριψε πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, για το Βαρώσι επανέφερε στο προσκήνιο την εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων και της εκάστοτε ηγεσίας τους από την Τουρκία. Πρότεινε ο κ. Χριστοδουλίδης την παράδοση της περίκλειστης πόλης στα Ηνωμένα Έθνη και επιστροφή των κατοίκων της με αντάλλαγμα το άνοιγμα του λιμανιού της Αμμοχώστου υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ενώ, λοιπόν, αρχικά ο κ. Έρχιουρμαν ήτανε πολύ θετικός, την επομένη μετέβαλε γνώμη, προφανώς γιατί η Τουρκία διαφωνούσε.
Για να μην χάσουμε για πάντα τους Τουρκοκυπρίους
Δεν είναι η πρώτη φορά που επαναλαμβάνεται αυτό το σκηνικό, να είναι θετικός ο εκάστοτε Τουρκοκύπριος ηγέτης σε κάποια πρόταση και στη συνέχεια να παρεμβαίνει η Τουρκία και να μεταβάλλει γνώμη. Πρόκειται για μια από τις πιο θλιβερές πτυχές του Κυπριακού, το ότι δηλαδή αφέθηκαν σταδιακά και διαχρονικά οι Τουρκοκύπριοι στο έλεος της Τουρκίας. Το πώς δηλαδή η πλευρά μας δεν αντιλήφθηκε τη σημασία τού να αισθάνονται οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας ότι έχουν κοινό μέλλον μαζί μας. Αμαρτίες παλιές και επαναλαμβανόμενες που δεν έχει νόημα να τις αναφέρουμε ξανά. Όμως η κατάσταση με το πρόβλημα έχει πια φτάσει στο απροχώρητο.
Ανέκαθεν η Τουρκία, ήδη και πριν το 1964, δήλωνε ότι θα αποδεχόταν ό,τι συμφωνούσαν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων στο νησί. Συμφωνία με αυτή τη μεθοδολογία ήταν ευκολότερη πριν το 1964 παρά μετά την εισβολή, γιατί τότε οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές. Σε αυτή την περίοδο εντοπίζονται ασήκωτες ευθύνες της δικής μας πλευράς, η οποία ποτέ δεν συνειδητοποίησε τη στρατηγική σημασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας σαν ασπίδας για την αντιμετώπιση των σχεδίων της Τουρκίας για να θέσει την Κύπρο στη δική της σφαίρα επιρροής ή και να την ενσωματώσει στην τουρκική επικράτεια. Οι απειλές αυτές διατυπώνονταν με περισσή σαφήνεια όχι μόνο διαρκούντος του αντιαποικιακού αγώνα αλλά και πολύ πριν από αυτόν. Μετά το 1974 και την τουρκική εισβολή και για 30 σχεδόν χρόνια καμία επικοινωνία δεν υπήρχε μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτά τα χρόνια ο Ραούφ Ντενκτάς τα αξιοποίησε για να επιτύχει και τον ψυχικό διαχωρισμό μεταξύ των δύο κοινοτήτων, πέραν του φυσικού που επιβλήθηκε με τη βία. Δηλητηρίασε ένα μεγάλο ποσοστό των Τουρκοκυπρίων, όμως το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και οι επαφές μεταξύ των δύο κοινοτήτων έκτοτε έδειξαν ότι υπάρχουν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι εκπηγάζουν από το παρελθόν ομαλής συμβίωσης, παρά τα κατά καιρούς σκαμπανεβάσματα.
Έχω τη γνώμη ότι οι πλείστοι Ελληνοκύπριοι, ακόμα και νεότερης ηλικίας, αντιλαμβάνονται ότι αν οι Τουρκοκύπριοι μπορούσαν να αποφασίσουν ελεύθερα για το μέλλον τους, θα επέλεγαν ένα μέλλον μαζί μας μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τουρκική κατοχή. Πρέπει να το παραδεχτούμε ότι πρόβλημα είναι και η δική μας απονευρωμένη, αναποφάσιστη και καιροσκοπική στάση απέναντί τους. Πιστεύω ότι είναι καιρός η πλευρά μας να πάρει την πολιτική και στρατηγική απόφαση ότι θα στηρίξει πολύπλευρα τους Τουρκοκυπρίους, έστω και μονομερώς, χωρίς να επωφελείται το ίδιο το ψευδοκράτος. Είναι κατεπείγουσα ανάγκη να διασώσουμε ό,τι μπορεί να διασωθεί. Η απόφαση αυτή πρέπει να συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη δυνατή κομματική στήριξη σε επίπεδο Εθνικού Συμβουλίου αλλά και της κοινωνίας, η οποία ούτως ή αλλιώς είναι ευνοϊκά διατεθειμένη απέναντί τους. Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις πολιτικές ευθύνες του εκάστοτε πολιτικού κατεστημένου, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα σημερινά μας χάλια και το οποίο έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να ανοίξει τα μάτια του και να εξιλεωθεί εν μέρει για τις αμαρτίες του. Αυτή η απόφαση, λοιπόν, να έχει ως στόχο να πειστούν οι Τουρκοκύπριοι ότι το μέλλον τους δεν είναι με την Τουρκία αλλά μαζί μας και με την Ευρώπη. Έργο δύσκολο, βέβαια, αλλά ήρθε η ώρα να πάψουμε να βλέπουμε παθητικά την Τουρκία να σέρνει συστηματικά τη μισή Κύπρο και αργότερα ολόκληρη στο τέλμα της Ανατολής.
Υπάρχουν πολλά που είναι δυνατόν να γίνουν, χωρίς από αυτά να ενισχύεται η υπόσταση του ψευδοκράτους. Πρώτα απ’ όλα για την καθημερινότητα των πολιτών. Μπορεί να ακούεται απλό αλλά είναι πολύ σημαντικό σε όλα τα κυβερνητικά κτήρια να τοποθετηθούν επιτέλους ταμπέλες-γνωστοποιήσεις και στα Τουρκικά. Είναι ένα μέτρο που θα κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται οικεία μαζί μας, κάτι που πρέπει να είναι στόχος μας. Σε συνέχεια τούτου να ενθαρρυνθούν όλες οι ιδιωτικές εταιρείες, γραφεία, επιχειρήσεις, νοσοκομεία να πράξουν το ίδιο. Αποφασιστικό επίσης μέτρο θα ήταν ουσιαστική παρέμβαση στην παιδεία. Σήμερα η παιδεία μας αντιμετωπίζει τους Τουρκοκυπρίους σαν περίπου να μην υπάρχουν ή, το χειρότερο, δεν τους διαχωρίζει από τους εισβολείς, κάτι που είναι τεράστιο στρατηγικό λάθος. Ίσως το πιο αποφασιστικό θα ήταν η διεύρυνση ή και γενίκευση της πρόσβασης των Τουρκοκυπρίων στο ΓεΣΥ, νοουμένου ότι θα καταβάλλουν τις υπό του νόμου προβλεπόμενες εισφορές. Όλα γίνονται ευκολότερα, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Σήμερα πρόσβαση έχουν όσοι νόμιμα εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές, δεδομένου ότι αυτοί καταβάλλουν τις νενομισμένες εισφορές στο σύστημα. Η διεύρυνση αυτή να στηριχθεί οικονομικά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού οι Τουρκοκύπριοι είναι Ευρωπαίοι πολίτες. Κρατικές επιχορηγήσεις για κοινές οικονομικές δραστηριότητες, δηλαδή επιχειρήσεις. Οικονομική στήριξη σε νέους, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, για έρευνες σε καινοτόμες τεχνολογίες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο τομέας αυτός υπόσχεται ελπιδοφόρο μέλλον διεθνώς. Επίσης προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης όσων εκφράζουν ή προωθούν ρητορική μίσους. Η σχετική νομοθεσία υπάρχει, φτάνει να γενικευτεί η εφαρμογή της σε όλους, όποιοι και να είναι αυτοί. Συστηματικές παρεμβάσεις που να στοχεύουν στο να πεισθούν όσοι συμπατριώτες μας Ελληνοκύπριοι είναι σκεπτικιστές ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι ανάχωμα στις αναθεωρητικές και νεοοθωμανικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλα μέτρα, τα οποία και οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες γνωρίζουν πολύ καλά αλλά δεν τολμούν.
Μέχρι σήμερα κανένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν τόλμησε, γιατί τους απέτρεπε ο φόβος και οι αντιδράσεις όσων έχουν τον δήθεν πατριωτισμό ως επάγγελμα. Αυτή η ατολμία χαρακτηρίζει και τον σημερινό Πρόεδρο, τον κ. Χριστοδουλίδη, ο οποίος αναπτύσσει εντυπωσιακή ρητορική μεν, πλην όμως στην πράξη αποδεικνύεται εξίσου άτολμος. Είναι καιρός να συνέλθουμε. Γνωρίζω ότι θα υπάρξουν διαφωνίες για τα πιο πάνω και είναι φυσικό. Απλά να πω ότι ο λογαριασμός που κάναμε στο παρελθόν σε σχέση με τους Τουρκοκυπρίους κάποτε πρέπει να πληρωθεί. Διαφορετικά άδηλο και δύσκολο το μέλλον.
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.
