Σε δώδεκα ημέρες οι Κύπριοι πολίτες καλούνται να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Οι ουκ ολίγες δημοσκοπήσεις που κατέγραψαν τον προεκλογικό παλμό τους τελευταίους μήνες, αποτυπώνουν μια κοινωνία που, περισσότερο από ποτέ, τελεί υπό πολιτική σύγχυση. Ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους είναι αναποφάσιστος, ενώ οι ισορροπίες που διαμόρφωσαν τις τελευταίες δεκαετίες το πολιτικό και κομματικό σκηνικό, με επίκεντρο το κυπριακό, ανατρέπονται. Τα δύο μεγάλα κόμματα συρρικνώνονται, όπως και το κέντρο, η ακροδεξιά μεγαλώνει και νέοι κομματικοί σχηματισμοί αντλούν μεγάλο αριθμό ψήφων από τη δεξαμενή των δυσαρεστημένων.
Υπό αυτά τα δεδομένα το κύριο διακύβευμα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης δεν είναι ούτε ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα, ούτε πώς θα αλλάξει ο κομματικός χάρτης. Είναι το εάν τα πολιτικά σχήματα, είτε αυτά που θα βρεθούν στη Βουλή, είτε όσα θα μείνουν εκτός, θα αντιδράσουν στα μηνύματα που στέλνει η κοινωνία, η οποία διψά για αλλαγή, δεν εμπιστεύεται και, ειδικά η νέα γενιά, αδυνατεί να κατανοήσει τη σύγχρονη εποχή με όρους του παρελθόντος.
Ναι, η Κύπρος έχει ανάγκη από την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της. Όμως αυτή η αλλαγή δεν έχει να κάνει κατ’ ανάγκην με τα νέα πρόσωπα και τα νέα κόμματα που θα μπουν στη βουλή. Το καινούργιο θα έρθει από εκείνους που πρώτοι θα αφουγκραστούν και θα κατανοήσουν ότι πλέον οι νέοι πολίτες δεν ταυτίζονται πλήρως ούτε με τη δεξιά ούτε με την αριστερά και ούτε «μετρούν» τον προοδευτισμό ή τον πατριωτισμό με ιδεολογικά ρεύματα. Το καινούργιο θα έρθει από εκείνους που θα επιλέξουν να βγουν από το «κουτί» τους, να προσαρμοστούν στις νέες κοινωνικές ανάγκες και στις πιο σύνθετες ανησυχίες των πολιτών. Που θα επιλέξουν την ελεύθερη αγορά αλλά και το ισχυρό κοινωνικό κράτος. Που θα είναι πατριώτες, αλλά και υπέρ της πολυτισμικότητας. Που θα σέβονται τη διαφορετική άποψη και δεν θα την υπονομεύουν, δημιουργώντας συνεχώς πόλωση, που δημιουργεί ακόμη περισσότερη απογοήτευση παρά συμμετοχή. Που θα εκσυγχρονίσουν και εξορθολογήσουν τις πολιτικές τους κατευθύνσεις με επίκεντρο τον άνθρωπο και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του. Που θα δώσουν έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα, θα βελτιώσουν την καθημερινότητα, δίνοντας λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, θα ενσωματώσουν την ψηφιακή δημοκρατία και θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Εν ολίγοις, η μόνη ιδεολογία που μπορεί να σταθεί σήμερα, προσδίδοντας σταθερότητα σε μια εποχή με σύνθετα προβλήματα, σε μια χώρα μισή, με στρατό κατοχής και με κανένα σχέδιο ανάπτυξης, που κινδυνεύει να σβήσει από τον χάρτη σε 100 χρόνια λόγω της κλιματικής κρίσης, είναι ο χωρίς παρωπίδες και ταμπέλες δημόσιος διάλογος, με περισσότερη ουσία και σε μια γλώσσα που να καταλαβαίνει ο κάθε πολίτης, οι ανοικτές διαδικασίες και η διαφάνεια. Τα κόμματα θα χρειαστεί να μάθουν να συνεργάζονται ξανά, εξομαλύνοντας τη λογική που έχουν μεταφέρει οι πολιτικοί στην κοινωνία και εκφράζεται μέσα κι από τα social media με τη στάση «ή είσαι μαζί μας ή είσαι απέναντι».
