Όλοι πέρασαν απ’ εδώ

Πέρασαν πολλοί από αυτά εδώ τα μέρη. Τι δολοφόνοι. Τι εγκληματίες. Τι βασανιστές. Έφαγαν το ψωμί της Κύπρου, ήπιαν το νερό της. Ένας από αυτούς ήταν ο συνταγματάρχης Τουργκούτ Σουνάλπ. Ίσως δεν τον θυμούνται οι νέες γενιές, όμως δεν έχει σβηστεί καθόλου από τη δική μας μνήμη. Ήταν ο διοικητής επικεφαλής του τουρκικού συντάγματος της ΤΟΥΡΔΥΚ, που ήρθε πρώτο στο νησί όταν ανακηρύχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία, το 1960. Έτυχε υποδοχής με φοβερές ζητωκραυγές εκ μέρους του λαού όταν αποβιβάστηκε στο Λιμάνι Αμμοχώστου, επικεφαλής μονάδας 650 ατόμων. Και όλοι έτρεξαν να του υποβάλουν την ευγνωμοσύνη τους με τη σειρά. Ύστερα μάθαμε πόσο επιδέξιος ήταν. Ευνοούμενος της φασιστικής στρατιωτικής χούντας της 12ης Σεπτεμβρίου. Τον ρώτησαν το εξής κατά τα χρόνια της συνταξιοδότησής του: «Όταν γίνονταν βασανιστήρια στις κρατούμενες νεαρές γυναίκες στα κελιά, τις βίαζαν με κλομπ. Αληθεύει αυτό;». Κοιτάξτε την εξής απάντηση του Τουργκούτ Σουνάλπ: «Τι χρειάζονται τα κλομπ; Υπάρχουν παιδιά σαν λιοντάρια!». Ποιος ήταν τελικά ο διοικητής του ένδοξου τουρκικού συντάγματος Κύπρου… Καταλάβατε;

Ο Αλί Έλβερντι. Ο άνθρωπος, ο οποίος οδήγησε στην εκτέλεση τον Ντενίζ Γκεζμίς και τους φίλους του κατά την περίοδο της φασιστικής χούντας της 12ης Μαρτίου 1971. Ήταν και εκείνος εδώ κατά τη δεκαετία του 1960. Στο τουρκικό σύνταγμα στην Κύπρο. Καθώς απαγχονιζόταν ο Ντενίζ Γκεζμίς, στην αυλή της φυλακής την αυγή, στάθηκε μπροστά του και άναψε ένα τσιγάρο. Φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου του, κοίταξε τον Ντενίζ. Άρα ούτε αυτόν ωφέλησε καθόλου το γεγονός ότι έφαγε το ψωμί της Κύπρου και ήπιε το νερό της. Ή δεν ωφέλησε εμάς εδώ!

Ο Χασάν Κουντακτσί. Ο υπ' αριθμόν ένα ήρωας των εγκλημάτων στη Δερύνεια το 1996! Τότε διοικητής των ειρηνευτικών δυνάμεων. Δεν διαφέρει καθόλου από τον ήρωά μας που είπε «να σκοτώνω ήταν η τέχνη μου». Ρήμαξε τις κουρδικές περιοχές στη νοτιοανατολική Τουρκία. Μνημονεύεται ως «ο κατακτητής του Κουρδιστάν», λέει. Ισοπέδωσε την περιοχή Λίτζε, του Ντιγιάρμπακιρ, την οποία περικύκλωσε με τανκ, πυροβόλα και αεροπορικές δυνάμεις. Ένας συγγραφέας λέει γι' αυτόν ότι «ήταν στιλάτος ζοφερός δαίμονας, που έπαιρνε ζωές και έσβηνε ψυχές». Τον έστειλαν στην Κύπρο ως επιβράβευση μετά από αυτές τις αιματηρές επιχειρήσεις που έκανε κατά του κουρδικού λαού. Ήταν ένας από εκείνους που σχεδίασαν τη δολοφονία του Κουτλού Ανταλί. Αποδείχτηκε, με τις δολοφονίες των Σολωμού και Ισαάκ, ότι ήταν διοικητής «κατοχικών δυνάμεων» και όχι «ειρηνευτικών δυνάμεων». Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 2023. Κατεζητείτο ακόμα εκ μέρους της İnterpol όταν πέθανε. Τα τουρκικά ΜΜΕ γνωστοποίησαν τον θάνατό του ως «τον θάνατο ενός ήρωα Τούρκου στρατηγού». Η Τουρκία είναι μετρ στο να αγιοποιεί τέτοιους δολοφόνους.

Ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν. Ο μεγαλύτερος των βασανιστών. Ο μεγαλύτερος των σαδιστών Τούρκος αξιωματικός. Διοικητής των φυλακών του Ντιγιάρμπακιρ. Ήταν και εκείνος εδώ ανάμεσά μας κατά τη διάρκεια της τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης, την οποία εσείς μνημονεύετε με τις λέξεις «ευτυχισμένη» και «ειρηνική». Καυχήθηκε πολύ με τις δολοφονίες που διέπραξε σε αυτό το νησί. Μια μέρα έβαλε στη σειρά απέναντί του τους κρατούμενους που δυσκολεύονταν να χαιρετίσουν το σκυλί του και τούς είπε: «Στην Κύπρο ήπια αίμα παιδιών».

Δεν ξανάδε προκοπή τούτος ο τόπος μετά το 1958, που ήρθαν εδώ οι Τούρκοι στρατιωτικοί διοικητές και πήραν την ΤΜΤ από τα χέρια των Κυπρίων. Σε κάθε χωριό που εστάλησαν έγιναν «σουλτάνοι». Απόλαυσαν κάμποσο τη ζωή τους. Ο λαός μας ακόμα δεν μπορεί να σταματήσει να διηγείται τις ιστορίες τους. Αλλά δεν ήταν εντάξει η οργάνωση και προτού περάσει κάτω από τον δικό τους έλεγχο. Υπήρξαν και πολλοί Τουρκοκύπριοι διοικητές της ΤΜΤ που προκάλεσαν πολλά βάσανα στον λαό. Όσοι παίρνουν στα χέρια τους την απόλυτη εξουσία σε αυτή την κοινωνία, την ασκούν με όρεξη κατά του λαού. Ακόμα γυρίζουν από στόμα σε στόμα οι ανηθικότητες της περιόδου. Ο Δάσκαλος Αρίφ πάντα θύμωνε με τους συναγωνιστές του, λέγοντας «γιατί παραδώσατε τη διοίκηση στους Τούρκους διοικητές;». Θαύμαζε τον διοικητή που τον ρώτησε «πόσοι μείναμε ρε Τήλλυρε;». Ήταν από την Τηλλυρία ο Δάσκαλος Αρίφ.

Είπα ότι ήρθαν και πέρασαν πολλοί, όμως δεν μπόρεσα να γράψω τους περισσότερους. Δεν πειράζει, ας μείνουν για αργότερα. Όμως, ακόμα είμαι περίεργος. Έφαγαν το ψωμί και ήπιαν το νερό αυτού του νησιού. Ποιος μόλυνε ποιον με αυτή την ασθένεια σαν πανώλη. Εμείς εκείνους ή εκείνοι εμάς;