Ένα απόγευμα στον Ακάμα

Ανανεώνω την αγάπη μου για την πατρίδα μου βυθιζόμενος στη θαυμάσια ομορφιά του κόλπου που εκτείνεται από τη μια άκρη μέχρι την άλλη κοιτάζοντας από το μπαλκόνι του δωματίου στο οποίο μένω στον Ακάμα. Βγάζω φωτογραφίες. Προσπαθώ να συλλάβω όσα περνούν από το μυαλό μου. Μήπως είμαστε μια τόσο ανόητη κοινωνία ώστε να μην ξέρουμε την αξία αυτού του παραδεισένιου νησιού; Δεν χαρίζεται σε όλους ένας τέτοιος παράδεισος σε αυτό τον κόσμο. Πρέπει να θεωρούμε τυχερούς τους εαυτούς μας. Γιατί καβγαδίσαμε τόσο χρόνια; Με συγχωρείτε που υπέβαλα αυτή την ερώτηση, την απάντηση της οποίας γνωρίζω. Ιδού, αυτός ο παράδεισος κάνει τον άνθρωπο να τα λέει αυτά. Όμως, βρίσκω και σε αυτό μια παρηγοριά. Ο άνθρωπος καβγαδίζει σε αυτό τον κόσμο με εκείνον που αγαπά πιο πολύ, έτσι δεν είναι; Θυμώνει με εκείνον που αγαπά. Παραπονιέται. Και κάποτε φωνάζει «σε μισώ». Αλλά, ύστερα κάνουν έρωτα σαν τρελοί. Σίγουρα απ’ αυτούς είμαστε εμείς. Τρελά ερωτευμένοι! Νομίζω ότι όλοι μας το ξέρουμε πλέον. Δεν είναι η ιστορία που μας ενώνει. Δεν είναι η θρησκεία, η γλώσσα και η φυλή που μας χωρίζει. Είναι η γεωγραφία που μας ενώνει. Αναπνέουμε κάτω από τον ίδιο ουρανό. Σε αυτό οφείλεται και η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον και ο καβγάς μας. Αν δεν ήταν έτσι, δεν θα ήταν τόσο φίλοι εκείνοι που έριξαν σφαίρες ο ένας στον άλλον. Μού το διηγήθηκε ένας φίλος μου. Μια μέρα, λέει, περνούσε με έναν φίλο του μέσα από ένα ελληνοκυπριακό χωριό. Σε ένα κτίριο είδαν μια εστία ΕΟΚΑτζήδων με ελληνική σημαία. Ο φίλος μου είπε στον φίλο του «να αυτοί είναι φασίστες». Αλλά έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου τους σε εκείνο τον δρόμο, λέει. Δεν είχαν εφεδρικό. Βγήκαν αμέσως δύο άτομα από την εστία την οποία αποκάλεσαν φασιστική και ήρθαν για βοήθειά τους. Και κάλεσαν τηλεφωνικώς για βοήθεια έναν μάστορα από ένα γκαράζ στη Λεμεσό. Ο μάστορας ήρθε και διόρθωσε τα πάντα. Και μάλιστα για πολύ λίγα χρήματα. «Ντράπηκα πολύ που τους αποκάλεσα φασίστες», είπε ο φίλος μου, ο οποίος βούρκωσε από αυτή την καλοσύνη. Και δεν έμεινε μέχρι εδώ η καλοσύνη, λέει. Βγήκε μια ηλικιωμένη γυναίκα και τους προσκάλεσε στο σπίτι της. Μάλιστα τους είπε «αν θέλετε μπορείτε να μείνετε εδώ το βράδυ».          

Στον Ακάμα βρέχει. Βρέχονται τα μελένια σύκα. Έρχεται ένας χωρικός με γεμάτες τις κάσες του. Και μοιράζει δωρεάν μούσμουλα σε όλους. Αδρά ώριμα μούσμουλα. Είναι περισσότερα τα καλά αυτού του νησιού από τα κακά του; Μακάρι να ήταν έτσι. Όμως, θέλω να πιστεύω ότι οι καλοί είναι πολύ περισσότεροι από τους κακούς. Μήπως μπορεί να υπάρξει πιο θαυμάσια εικόνα από το να αγκαλιάζονται μεταξύ τους κάποιοι που έριξαν σφαίρες ο ένας στον άλλον;    

Ξαφνικά, με ξυπνούν από αυτά τα γλυκά όνειρα οι ειδήσεις που διάβασα. Αχ Γκουτέρες αχ…Ήταν η ώρα τώρα γι’ αυτά τα λόγια; Πάντα αγαπάς το γκρίζο χρώμα και λες πράγματα προσπαθώντας να μην πικράνεις καμία πλευρά. Και πώς έγινε τώρα να χάσεις αυτή την αμεροληψία σου; Επηρεάστηκες πολύ από την επιστολή του Τουφάν; Ναι, η ελληνοκυπριακή πλευρά εμποδίζει τις πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες των Τουρκοκυπρίων διεθνώς. Και γνωρίζεις πολύ καλά τον λόγο γι’ αυτό και εσύ, όπως τον γνωρίζουμε και εμείς. Απ’ αυτό δέχονται πλήγμα τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης; Δεν δέχονται πλήγμα τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης από τις 659 παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου της Κύπρου εκ μέρους της Τουρκίας κατά τους μήνες Ιούλιο και Ιούνιο; Και επιπλέον, αυτές οι παραβιάσεις αναφέρθηκαν και σε εσένα στα Ηνωμένα Έθνη. Δεν τις διάβασες; Ή πάλι η σύλληψη των Ελληνοκυπρίων που ήρθαν να δουν τα χώματά τους. Μήπως δεν προέρχεται και απ’ αυτό ένα πλήγμα;  

Ήπιαν ζιβανία στην Πύλα. Στην υγειά ποιου πράγματος; Δύο σημαίες στην πλατεία της Πύλας. Η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και η σημαία της ΤΔΒΚ. Στην υγειά ποιου πράγματος σηκώθηκαν τα ποτήρια με τη ζιβανία; Στην υγεία της ανακήρυξης δύο ίσων κυρίαρχων κρατών; Πρέπει να ρωτήσω και γι’ αυτό τον Νίκο, ο οποίος θα πάει απρόσκλητος στη σύνοδο για το κλίμα στην Τουρκία;  

Ακάμας. Μια παραδεισένια γωνιά. Αγαπημένη μου πατρίδα. Δεν ξέρω πώς πρέπει να σωθείς από τα χέρια αυτών των δαιμόνων…