Ο Αβέρωφ Νεοφύτου και οι υπερασπιστές του διεθνούς δικαίου

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες πολλών αντιδράσεων κατά της εισήγησης του Αβέρωφ Νεοφύτου για άρση των ενεργειακών κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναντίον της Ρωσίας, με στόχο τη μείωση των τιμών στα καύσιμα.

Το βασικό επιχείρημα που προβάλλουν εκείνοι που διαφώνησαν δημόσια είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να έχει μια συνεπή στάση υπέρ του διεθνούς δικαίου, λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Υποστήριξαν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία επικαλείται το διεθνές δίκαιο για να υπερασπιστεί τις θέσεις που εκφράζει στο Κυπριακό πρόβλημα και άρα δεν μπορεί να το υπονομεύσει στην περίπτωση της Ουκρανίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Κύπρος θα καθίστατο αναξιόπιστη. Το επιχείρημα είναι λογικό και πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ δεν υποστήριξε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να απαλλάξουν τη Ρωσία από τις ευθύνες της για την εισβολή στην Ουκρανία, που συνιστά ξεκάθαρα παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο κ. Νεοφύτου εισηγήθηκε την άρση μερικών και όχι όλων των κυρώσεων κατά της Μόσχας, θέτοντας στο κάδρο το ενεργειακό κόστος που επωμίζονται τα νοικοκυριά. Όμως θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιβράβευση του εισβολέα και οικονομική ενίσχυση των πολεμικών επιχειρήσεων της Ρωσίας στην Ουκρανία. Αυτές οι ενστάσεις είναι εύλογες και πρέπει να τις λάβει σοβαρά υπόψη ο κ. Νεοφύτου όταν αποφασίσει να επανέλθει στη συγκεκριμένη εισήγηση.

Πέρα όμως από την οικονομική διάσταση και την αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης εισήγησης, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που αξίζει να εξεταστεί: Η συνέπεια με την οποία επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο. Ας μη μπούμε στη λογική των αριθμών και των οικονομικών συνεπειών της εισήγησης του τέως προέδρου του ΔΗΣΥ. Μπορεί όντως να είναι προεκλογικό πυροτέχνημα. Μπορεί και όχι. Ας μείνουμε όμως στο επίπεδο των αρχών και του διεθνούς δικαίου. Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να τοποθετείται από θέση αρχής στα ζητήματα που άπτονται του διεθνούς δικαίου χωρίς να λαμβάνει υπόψη το κόστος, τότε θα πρέπει να το πράττει σε κάθε ανάλογη περίσταση. Για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία στο θέμα της Γάζας ποια στάση τηρεί και πόσο λαμβάνει υπόψη το διεθνές δίκαιο; Εφάρμοσε το διεθνές δίκαιο στην περίπτωση των μεταναστών και των αιτητών ασύλου;

Δεν κρίνεται μόνο η στάση του Αβέρωφ Νεοφύτου απέναντι στο διεθνές δίκαιο αλλά και όλοι όσοι επέκριναν τον τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ. Υπερασπίστηκαν με τον ίδιο ζήλο το διεθνές δίκαιο όταν η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε σε περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ; Πάντως πολλά ευρωπαϊκά κράτη καταγγέλλουν το Ισραήλ και θεσμοί του ΟΗΕ βρίσκονται σε αντιπαράθεση με το Τελ Αβίβ. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκρινε ότι η συνεχιζόμενη ισραηλινή παρουσία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη είναι παράνομη και ότι το Ισραήλ οφείλει να την τερματίσει το συντομότερο δυνατό. Ωστόσο το Ισραήλ συνεχίζει να περιφρονεί τον ΟΗΕ. Γιατί δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο εκείνοι που θεώρησαν ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου έθεσε σε κίνδυνο το διεθνές δίκαιο; Δεν αναφέρομαι στη Χαμάς αλλά στους Παλαιστίνιους. Ας μην ταυτίζουμε μια φασιστική οργάνωση με ολόκληρο λαό.

Το διεθνές δίκαιο δεν αποτελεί απλώς ένα εργαλείο στα χέρια των Ελληνοκυπρίων για αντιμετώπιση της Τουρκίας. Ούτε αφορά αποκλειστικά την Ουκρανία. Είναι ένα σύνολο κανόνων για την προστασία του ανθρώπου και τη ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ των κρατών. Εάν λοιπόν ο σκοπός κάποιων είναι η διαφύλαξη του διεθνούς δικαίου και όχι η αποδόμηση του Αβέρωφ Νεοφύτου, τότε καλά κάνουν να σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο και στην περίπτωση του Ισραήλ.