Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS): Η διατροφή που ανακουφίζει από φούσκωμα, πόνο και διάρροια – Ποιες τροφές να αποφεύγετε

Πόνος στην κοιλιά, φούσκωμα, αέρια και διάρροια είναι μερικά από τα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου. Μια διατροφική προσέγγιση, γνωστή ως δίαιτα χαμηλή σε FODMAP, φαίνεται ότι μπορεί να προσφέρει σημαντική ανακούφιση, περιορίζοντας συγκεκριμένους υδατάνθρακες που επιδεινώνουν τις ενοχλήσεις.

Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS) είναι μια συχνή γαστρεντερική διαταραχή, η οποία επηρεάζει περίπου έναν στους δέκα ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται το Harvard Health.

Παρότι δεν προκαλεί μόνιμη βλάβη στο έντερο, τα συμπτώματά του μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής.

Η διατροφή αποτελεί έναν από τους βασικούς τρόπους διαχείρισης των συμπτωμάτων, καθώς ορισμένες τροφές μπορεί να προκαλούν ή να επιδεινώνουν τις ενοχλήσεις.

Τι είναι η διατροφή χαμηλή σε FODMAP

Η διατροφή χαμηλή σε FODMAP αναπτύχθηκε στην Αυστραλία και βασίζεται στον περιορισμό συγκεκριμένων υδατανθράκων που δεν απορροφώνται εύκολα από το λεπτό έντερο.

Ο όρος FODMAP προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων που περιγράφουν τους ζυμώσιμους ολιγοσακχαρίτες, δισακχαρίτες, μονοσακχαρίτες και πολυόλες.

Οι ουσίες αυτές περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τη λακτόζη, τη φρουκτόζη, τις φρουκτάνες και ορισμένα γλυκαντικά, όπως η σορβιτόλη και η μαννιτόλη.

Όταν δεν απορροφώνται επαρκώς, μπορούν να αυξήσουν την ποσότητα υγρών στο έντερο. Παράλληλα, τα βακτήρια του παχέος εντέρου τις διασπούν μέσω ζύμωσης, παράγοντας αέρια.

Ο συνδυασμός αυτός μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα, κοιλιακό πόνο και αλλαγές στις κενώσεις, ιδιαίτερα σε άτομα με ευερέθιστο έντερο.

Σύμφωνα με μελέτες, ο περιορισμός των συγκεκριμένων υδατανθράκων μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα. Μάλιστα, σε μία μελέτη, το 76% των ασθενών που ακολούθησαν τη διατροφή χαμηλή σε FODMAP ανέφεραν βελτίωση.

Ποιες τροφές μπορεί να επιδεινώνουν τα συμπτώματα

Ανάμεσα στις τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε FODMAP περιλαμβάνονται αρκετά καθημερινά τρόφιμα.

Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών βρίσκονται το αγελαδινό γάλα, ορισμένα γιαούρτια, το παγωτό και μαλακά τυριά που περιέχουν σημαντικές ποσότητες λακτόζης.

Ορισμένα φρούτα, όπως τα μήλα, τα αχλάδια, τα ροδάκινα, τα κεράσια, το μάνγκο και το καρπούζι, περιέχουν υδατάνθρακες που μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματα.

Το ίδιο ισχύει για το μέλι, το νέκταρ αγαύης και προϊόντα με υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη.

Από τα λαχανικά, ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην κατανάλωση σκόρδου, κρεμμυδιού, αγκινάρας, σπαραγγιών, κουνουπιδιού και ορισμένων μανιταριών.

Στις τροφές που μπορεί να χρειαστεί να περιοριστούν περιλαμβάνονται επίσης προϊόντα σιταριού και σίκαλης, καθώς και όσπρια όπως τα ρεβίθια, οι φακές και τα φασόλια.

Ενοχλήσεις ενδέχεται να προκαλούν και γλυκαντικά όπως η σορβιτόλη, η ξυλιτόλη και η μαννιτόλη, τα οποία συναντώνται συχνά σε τσίχλες και καραμέλες χωρίς ζάχαρη.

Τι μπορεί να περιλαμβάνει το καθημερινό διαιτολόγιο

Η διατροφή χαμηλή σε FODMAP δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκλειστούν όλες οι παραπάνω κατηγορίες τροφίμων.

Υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές επιλογές που μπορούν να ενταχθούν σε ένα ισορροπημένο πρόγραμμα διατροφής.

Στα γαλακτοκομικά, για παράδειγμα, μπορούν να επιλεγούν γάλα και γιαούρτι χωρίς λακτόζη, καθώς και ορισμένα τυριά.

Από τα φρούτα, επιλογές με χαμηλότερη περιεκτικότητα σε FODMAP, στις κατάλληλες μερίδες, είναι οι φράουλες, τα ακτινίδια, τα πορτοκάλια, τα μύρτιλα και οι μπανάνες.

Στα λαχανικά περιλαμβάνονται τα αγγούρια, οι μελιτζάνες, οι πατάτες, το μαρούλι και οι ελιές.

Επιπλέον, μπορούν να καταναλώνονται τρόφιμα όπως το ρύζι, η κινόα, η βρώμη και τα ζυμαρικά χωρίς γλουτένη, εφόσον δεν περιέχουν συστατικά υψηλά σε FODMAP.

Τα αυγά, τα ψάρια και το απλό τόφου αποτελούν επίσης επιλογές πρωτεΐνης, ενώ ξηροί καρποί και σπόροι μπορούν να καταναλώνονται σε ελεγχόμενες ποσότητες.

Δεν πρόκειται για διατροφή που πρέπει να ακολουθείται μόνιμα

Παρότι η διατροφή χαμηλή σε FODMAP μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στη διαχείριση των συμπτωμάτων, δεν προορίζεται για μόνιμο και αυστηρό αποκλεισμό μεγάλων ομάδων τροφίμων.

Συνήθως εφαρμόζεται αρχικά για περιορισμένο χρονικό διάστημα και ακολουθεί σταδιακή επανεισαγωγή τροφών, ώστε να εντοπιστούν εκείνες που προκαλούν ενοχλήσεις και οι ποσότητες που είναι ανεκτές.

Η διαδικασία είναι προτιμότερο να γίνεται με καθοδήγηση γιατρού ή διαιτολόγου με εμπειρία στις γαστρεντερικές διαταραχές, ώστε να αποφεύγονται περιττοί περιορισμοί και διατροφικές ελλείψεις.

Άλλωστε, κάθε οργανισμός αντιδρά διαφορετικά και μια τροφή που προκαλεί συμπτώματα σε ένα άτομο μπορεί να είναι απολύτως ανεκτή από κάποιο άλλο.

Με πληροφορίες από το Harvard Health, lifo.gr